nubes_018
Lugo, 30 outubro 2007 ©xosé marra
nubes_017
Lugo, 30 outubro 2007 ©xosé marra
nubes_016
Serra do Xistral, 25 0utubro 2007 ©xosé marra
nubes_015
Lugo, 24 outubro 2007 ©xosé marra
nubes_014
Serra do Xistral, outubro 2007 ©xosé marra
epistolário de eugénia nogueira riomol_024
Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu soupen da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e na língoa orixinal, con algunha resposta miña.
——————————————————————————————————————————-
Mi buen primo:
Los eucaliptos reverdecen
y se beben el mar
las hormigas se duermen
en esta tarde dudosa.
Tu ombligo es la noche
es mi estrella polar.
Recuerdo aquel naufragio
recuerdo aquel silencio
y las horas azules
de tu piel en mis dedos.
Esos ojos que me miran tristes
y atraviesan el viento
agujerean las colinas
y los volcanes sin sol.
Yo soy la sombra de las algas
que murmuran debajo
de las piedras oscuras.
Soy la aurora vegetal
que se posa en tu pelo
la voz efervescente
que susurra tu nombre.
Soy el tronco retorcido
la mancha oscura del bosque
el sarmiento de tu vid
cuando cae el sol.
Soy ese barco que se va en el horizonte
la línea recta torpemente trazada.
Soy la protesta visual del equilibrio
soy la arena que se escapa entre tus dedos
el tiempo que se escurre entre dos tiempos.
Te abraza,
Eugenia.
é preciso soñar
as mazás non cheiran. Non se mollan ao lavalas. Non escurecen ao cortalas.
mortos en Paquistán.
asínanse acordos en Lisboa: o manual de instrucciós da Europa.
as fotos minten.
a Maria de Medeiros canta.
a lua medra.
a camisola vermella vai perdendo a sua cor intensa.
poucas nubes para fotografar nestes dias, só néboas matinais.
outubro está parado coma unha folla seca suspendida no ar, a médio camiño entre a póla e o chao.
indeciso.
conflito lingüístico
Eu non son lingüista, pero acó vexo un problema.
A normativa oficial da língua galega dí PRETO cando nos referimos a algo que está próximo. (Vicino a te, en italiano; cerca de ti, en español). Pero na miña terra, eu sempre escoitei PERTO DE TI, ou ONDA TI.
Na língua irmá do galego, o portugués, PRETO significa negro.
E mesmo en Cuba ás fermosas xentes de pel escura que aquí chamamos negros, chámanlles PRIETOS.
Pero ás veces, o término negro utilízase despectivamente, e con connotaciós racistas cara a esas fermosas xentes de orixe africana.
E pódense dar curiosas e confusas situaciós como a da foto.
epistolário de eugénia nogueira riomol_023
Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu soupen da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e na língoa orixinal, con algunha resposta miña.
——————————————————————————————————————————-
Querido primo:
Harta de maltratarme con la indiferencia, aquel día decidí darme la sorpresa: El mantel, un plato, y un jarrón con flores, encima de la mesa.
Había estado cocinando toda la mañana unas patas de pavo con canela y aroma de frambuesas.
Y ahora, me lo ofrecía a mí misma con la delicadeza del amante, con la ternura del amado.
Un abrazo. Eugenia
nubes_013
Lugo, outubro 2007 ©xosé marra
