epistolário de eugénia nogueira riomol_025

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos.  Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira.  O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956.  E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera.  Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio.  Puxéronlle de nome Eugénia.  Por unha casualidade, eu soupen da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984.  Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores.  Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e na língoa orixinal, con algunha resposta miña.

——————————————————————————————————————————-

Querido primo:

Los troncos yacen amontonados sobre el suelo del jardín.

Unos muestran sus cortes suaves y armónicos, anillos concéntricos que delatan el transcurso irregular del tiempo. Otros, sufrieron los golpes del hacha y tienen en sus extremos decididas aristas. Y los que se desgajaron por el peso, abren sus bocas de fibras leñosas como un grito.

Todos están esperando la llegada de la sierra implacable que los transforme en trozos de leña que arderá en invierno.

Y volverán a la tierra en forma de cenizas cuando lo decida el fuego.

Recibe un abrazo de tu prima Eugenia.