epistolário de eugénia nogueira riomol_027

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos.  Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira.  O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956.  E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera.  Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio.  Puxéronlle de nome Eugénia.  Por unha casualidade, eu soupen da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984.  Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores.  Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e na língoa orixinal, con algunha resposta miña.

——————————————————————————————————————————-

Querido primo:

Hoy , por un momento, nació una primavera en mí.

No sé si fue una luz o un olor, o el café en el paladar, o una música o un pájaro.

Ocurrió en una posición concreta que no logro reproducir. Y ando sentándome por las esquinas de mi cuarto y adoptando posturas extrañas en busca de aquella sensación que no consigo recuperar.

Porque es noviembre y hace frío y no hay primavera ni en el Porte Inglés.

Muchos cariños de tu prima Eugenia.