epistolário de eugénia nogueira riomol_029

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos.  Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira.  O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956.  E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera.  Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio.  Puxéronlle de nome Eugénia.  Por unha casualidade, eu soupen da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984.  Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores.  Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e na língoa orixinal, con algunha resposta miña.

——————————————————————————————————————————-

Estimado primo:

Comunican. Siempre ese bip-bip. No cesa.

Y yo sé que están ahí, porque cuando los miro en diagonal me mandan un destello de luz, un reflejo alargado y efímero. Como virutas de vidrio.

Pero se empeñan en esconderse bajo el entramado de los cuadros y bip-bip. No cesa.

Estarán charlando con los puntos y comas del mantel. Quién sabe…

El piano va rellenando espacios con sus teclas que acarician. Le dan ritmo a mis dedos. Me hacen empuñar las palabras de una forma más segura. (Van bien la tinta con los analgésicos).

Son como una goma de borrar, o una esponja.

Fíjate, iba a contarte algo de la geografía y del campo magnético, y de ayer y tú, y acabo hablándote de esponjas de borrar y gomas enjabonadas,

Un abrazo de Eugenia.