epistolário de eugénia nogueira riomol_030

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos.  Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira.  O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956.  E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera.  Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio.  Puxéronlle de nome Eugénia.  Por unha casualidade, eu soupen da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984.  Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores.  Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e na língoa orixinal, con algunha resposta miña.

——————————————————————————————————————————-

Querido primo:

y es que estoy tan loca — al fin lo he descubierto —

que me gusta perderme por las calles que conozco

regalarles mis ojos a las niñas que me cruzan

y ponerme katiuskas los días de silencio

rodear la ciudad y pespunte atravesarla

entrar aguja por un lado saliendo al otro extremo

reflejarme en las luces mojadas de las piedras

y tomarme cervezas en los bares ocultos

tú y yo nos encontramos reptiles esos días

y me miras profeta y adivinas mi locura

pero cualquier noche de estas

te mostraré mis dientes

y entre cerveza y cerveza

rebosará la espuma

y clavaré asesina mi ternura

en ese misterio que te envuelve

en las noches que brilla el blanco y negro de las calles.

Te envía un fuerte abrazo,

Eugenia.