epistolário de eugénia nogueira riomol_032
Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu soupen da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e na língoa orixinal, con algunha resposta miña.
———————————————————————————————————————————————————-
Mi querido primo:
Cuando las luces se encendieron, no quería creerme que todo había terminado. Que no había sido más que una sesión de cine, algo proyectado en una pantalla. Y que aquello no era el asiento de un autobús que me llevaba de un lado a otro de la ciudad, de una ciudad a otra, de la soledad a ti; sino que era la butaca de una sala de cine de esta ciudad, de la que no me había movido.
Aquellas sombras, aquellos besos, aquellos cafés con leche largos tomados con guantes en la terraza vacía de una cafetería; aquellas redes extendidas en el puerto, bajo la fría luna llena de noviembre…
Todo aquello no era más que un sueño de celuloide. Me resistía a creerlo.
Y me agarraba fuertemente a la almohada, mientras seguían encendiéndose luces, y más luces. Me resistía, pero subía, no cesaba de subir y despertarme.
Con todas las luces del amanecer, me encontré entre sábanas sin sombras y sin besos y sin redes. En plena mañana.
Encendidas todas las luces.
Un abrazo de Eugenia.
fotos_046
Portomarin, 27 xaneiro 2008 ©xosé marra
fotos_045
Abadín, setembro 2006 ©xosé marra
epistolário de eugénia nogueira riomol_031
Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu soupen da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e na língoa orixinal, con algunha resposta miña.
———————————————————————————————————————————————————-
Benquerida curmá:
ás veces teño medo da vida. Teño medo da história. Teño medo das doenzas.
e refúxiome no paradiso dos momentos felices. Nun soño dóce. Se a dor me deixa.
teño medo da dor das auséncias. Da dor pola xente que xa non está, o tempo que xa non está. Eu mesmo que xa non estou.
Recibe unha grande aperta do teu curmao.
na casa
Andan os ratos no teito.
Andan os gatos no soto.
E eu no médio.
Fóra, o trono e a chúvia.
Noite de xaneiro.
E nas paredes húmidas cercanas,
todo o tempo.
Lugo, 16 xaneiro 2008
poñer cancelas
O BOSQUE AGREDIDO
Á OBRA, QUE OBRA?
A FERMOSA OBRA DA NATUREZA
TODA ACTUACIÓN SOBRE ELA É UNHA AGRESIÓN
Orbazai (Lugo), 19 xaneiro 2008 ©xosé marra
outra vez o mar
De novo o mar castiga aos mariñeiros.
ESTA MAR FERMOSA, ESTA MAR TRAIDORA
————————————————————————————-
————————————————————————————-
Burela, 2007 ©xosé marra
———————————————————————-
———————————————————————-
(Jorge Amado)
“(…) Os homens da beira do cais só têm uma estrada na sua vida: a estrada do mar. Por ela entram, que seu destino é esse. O mar é dono de todos eles. Do mar vem toda a alegria e toda a tristeza porque o mar é mistério que nem os marinheiros mais velhos entendem, que nem entenden aqueles antigos mestres de saveiro que nâo viajam mais, e, apenas, remendam velas e contam histórias. Quem já descifrou o mistério do mar? Do mar vem a música, vem o amor e vem a morte. E nâo é sobre o mar que a lua é mais bela? O mar é instável. Como ele é a vida dos homens dos saveiros. Qual deles já teve um fim de vida igual ao dos homens da terra que acarinham netos e reunem as famílias nos almoços e jantares? Nenhum deles anda com esse passo firme dos homens da terra. Cada cual tem alguma coisa no fundo do mar: um filho, um irmâo, un braço, um saveiro que virou, uma vela que o vento da tempestade despedaçou. Mas também qual deles nâo sabe cantar essas cançôes de amor nas noites do cais? Qual deles nâo sabe amar com violéncia e doçura? Porque toda a vez que cantam e que amam, bem pode ser a última. Quando se despedem das mulheres nâo dâo rápidos beijos, como os homens da terra que vâo para os seus negócios. Dâo adeuses longos, mâos que acenam, como que ainda chamando. (…)
(Mar Morto, do Jorge Amado)
fotos_044
Lugo, 3 xaneiro 2008 ©xosé marra
Angel González
Quisiera estar en otra parte,
mejor en otra piel,
y averiguar si desde allí la vida,
por las ventanas de otros ojos,
se ve así de grotesca algunas tardes.
Me gustaría mucho conocer
el efecto abrasivo del tiempo en otras vísceras,
comprobar si el pasado
impregna los tejidos del mismo zumo acre,
si todos los recuerdos en todas las memorias
desprenden este olor
a fruta mustia y a jazmín podrido.
Desearía mirarme
con las pupilas duras de aquel que más me odia,
para que así el desprecio
destruya los despojos
de todo lo que nunca enterrará el olvido.
