epistolário de eugénia nogueira riomol_037

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos.  Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira.  O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956.  E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera.  Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio.  Puxéronlle de nome Eugénia.  Por unha casualidade, eu soupen da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984.  Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores.  Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e na língoa orixinal, con algunha resposta miña.

———————————————————————————————————————————————————-

 

Mi buen primo:

Se me pararon los mapas

se me pararon las manos.

Mientras pasaban estos últimos años

se me pararon los gestos

se me paró la mirada.

En las líneas de mi rostro

aún perduran los viejos caminos

y los verdes prados que pisé contigo.

Se me paró la música

como en una vieja foto en la que me quedé atrapada. 

Pero alguien pinchará el icono de actualizar

y tengo miedo

de que todo desaparezca

y se me caigan encima los años.

Un beso de Eugenia.