epistolário de eugénia nogueira riomol_041

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos.  Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira.  O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956.  E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera.  Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio.  Puxéronlle de nome Eugénia.  Por unha casualidade, eu soupen da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984.  Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores.  Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e na língoa orixinal, con algunha resposta miña.

———————————————————————————————————————————————————-

Querido primo:

Un rumor continuo de motores transpira sobre la piel viscosa de las calles de asfalto.

Los zapatos tocan el suelo ardiente y las sombras se refugian en las esquinas de urea.

Zumba el tendido eléctrico de cobre bajo los balcones de flores secas, y las telarañas brillan con destellos plateados.

Cae al suelo un pájaro y aletea unos instantes antes de quedarse frito sobre la acera.

Se acerca el sol como un globo que va perdiendo gas. Y por un momento parece nublarse con el humo del autobús urbano nº 4.

El horizonte se pierde. El calor funde el plano, igual que arde el celuloide en la pantalla: desde el centro, hacia los bordes.

Un abrazo de Eugenia.