epistolário de eugénia nogueira riomol_042

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos.  Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira.  O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956.  E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera.  Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio.  Puxéronlle de nome Eugénia.  Por unha casualidade, eu soupen da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984.  Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores.  Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e na língoa orixinal, con algunha resposta miña.

———————————————————————————————————————————————————-

Benquerida curmá:

Envíoche a receita dos sabugueiros.

Cando fagas o da pedra, coida de darlle pouco lume.

As cantidades son só unha referéncia. Dalles o teu xeito própio.

Deixa pousar un tempo as cousas, non teñas présa para misturar os ingredientes. Non esquezas o pano húmido.

Cando estea todo feito, exténdeo nunha bandexa e tápao coas maus. É importante.

Que teñas moito éxito.

Apertas do teu curmao.