epistolário de eugénia nogueira riomol_054

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos.  Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira.  O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956.  E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera.  Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio.  Puxéronlle de nome Eugénia.  Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984.  Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores.  Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.

—————————————————————————————————

Mi querido primo:

.

me duelen los ojos   de mirarte

y teniéndote enfrente   me derrumbo

de belleza, de luz   y de espesura

.

como el revés de las cosas fatales

como un resorte oculto en el cuerpo

como un espejo a los pies de la vida

como el estrecho pasillo que somos

como una noche oscura del alma

como una sombra que observo y no mira

.

Muchos cariños de

Eugenia