epistolário de eugénia nogueira riomol_065
Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.
—————————————————————————————————
Benquerida curmá:
Pôe-te em guarda. Hai ás veces xente que quere subtitular as nosas vidas. E a tradución é tendenciosa.
Hoxe está un dia escuro de chúvia que fai que me meta nun recunchiño, aló no fondo. As formas do vento vense nas árbores.
Ás veces, vexo de esguello algo que se move aí nun recanto do campo visual, nas beiras dos lentes, coma un deformado límite. E xiro a cabeza, e faise un paxaro, unha folla que cae, un siléncio que rompe.
Medra de novo a lua. Nesta cidade, nesta rua, nesta casa e, non estou certo, en min mesmo. Os chantos ergueitos da horta dividen con calma os espazos. As follas secas da cerdeira caen lentas, unhas a un lado, outras ao outro. E o tempo pasa engorde.
Unha grande aperta do teu curmao.
epistolário de eugénia nogueira riomol_064
Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.
—————————————————————————————————
Querido primo:
Gracias por abrir mis puertas a la luz. Fotosíntesis de mis noches.
Perdóname la lluvia. Perdóname las sombras.
Perdóname que que te devore con los ojos porque alimentas mi belleza con los tuyos. Me cargan de energía tus abrazos.
Me gustaría estar despacio contigo. Pero a veces siento que el tiempo se me escapa.
Gracias por la luz. Gracias por el fuego. Gracias por la paz. Gracias por la luna llena.
Te abraza,
Eugenia.
epistolário de eugénia nogueira riomol_063
Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.
—————————————————————————————————
Benquerida curmá:
Eugénia, estou limpo, desintoxicado. Quiteime. Levo máis de quince dias sen tocalo. Sinto unha paz interior, unha luz acesa dentro de min, un brillo espiritual. Fluen as ideas, ocórrenseme cousas, pensologoexisto. A felicidade está nese botón. Ao premer ese interruptor, apagas a pantalla e acéndese a vida, conéctaste co mundo. Descubrino. Que cego estaba. Quero espallar a boa nova entre as xentes de boa vontade: Non prendades nunca o televisor.
Unha grande aperta.
epistolário de eugénia nogueira riomol_062
Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.
—————————————————————————————————
Benquerida Eugénia:
As máquinas non pensan. Os paxaros vendiman na xanela da cociña. Os ácios fican baleiros. Aquel trono. Nas paredes durme o tempo. Coma nas liñas das maus. Mudan as horas. Outono respira húmido nos lábios da casa. Vivo nestes dias nas beiras da pel. Con toda esta luz.
Recibe unha forte aperta do teu curmao.
epistolário de eugénia nogueira riomol_061
Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.
—————————————————————————————————
Querido primo:
Los objetos se sienten solos, como abandonados. Leves capas de polvo y de tiempo van cubriéndolos. El ciclo de la luz los retrata en la espiral de la historia.
Van cayendo los días. El recuerdo de las sonrisas es dulce y blando. Aún cantan algunos pájaros. Y el agua.
Todo vuelve diferente y más sabio. Con menos fuerza y nitidez. El color y los aromas. El viento húmedo y fresco. El olor del geranio, el canto del gorrión, el color de la piel.
La contundencia de una nube gris. Seguridad que crea incertidumbre. Tormenta incierta.
Ya no hay retorno.
Recibe un fuerte abrazo de tu prima.
epistolário de eugénia nogueira riomol_060
Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.
—————————————————————————————————
Benquerida Eugénia:
Onte abrín o teu baul, para baleiralo. E rebentou unha morea de sensaciós, coma os fogos artificiais das festas: Paris, Lisboa, ti, os amigos, Compostela, o amigo, Coimbra, máis amigos, miña mai, Lugo, Biarritz, máis unha vez Lugo.
Tempos fermosos de sol, de frio, de viaxes, de fogar, de soños e traballos. Fermosas cartas de ida e fermosas cartas de volta. Bólas de cristal e papeis, rayuelas e fotos, cinema portugués e canciós de Neruda.
Sentín calor, friaxe; rin, chorei; viaxei a todos eses lugares a un tempo, nun remuiño de vertixe.
Cando recuperei a consciéncia, fun metendo con agarimo ún por ún os recordos nunha grande caixa de cartón, e pecheina. Escribin por fóra: BAUL PIRATA. Cun sorriso.
Unha aperta grande do teu curmau.
epistolário de eugénia nogueira riomol_059
Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.
—————————————————————————————————
Querido primo:
Hoy no escribiré nada. Sólo te envío unas citas escogidas. Probablemente non son literales, pero no importa, el contenido es lo esencial. Y están más vigentes que nunca.
Mahatma Gandhi: “Primero te ignoran. Luego se ríen de ti. Después te atacan. Finalmente vences.”
Charles Chaplin: “Me gustan mis errores; no quiero renunciar a la hermosa libertad de equivocarme.”
Libertad, hermana menor de Mafalda (Quino): “¿Que no? ¡Ja! ¡Una pulga no puede picar a una locomotora, pero puede llenar de ronchas al maquinista!”
Te abraza tu prima Eugenia.
epistolário de eugénia nogueira riomol_058
Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.
—————————————————————————————————
Benquerida curmá:
Veño de NON FACER unha fermosa foto. Sentado nun banco de madeira, na praza do Campo Castelo, un avó líalle con agarimo un conto ao que supuxen neto seu. A escena era perfecta. Tan redonda, que non fixen máis que gozala cos ollos e o sorriso. Non botei mau da cámara. Era desas que perduran en todo o corpo e actuan coma un analxésico, coma unha inxección de vida.
De volta para a casa, pola rua, sentin que ia sementando sorrisos na xente, coma se os transmitira e fora prendendo luces nas persoas ao meu paso.
Envíoche unha aperta. Teu curmao.
epistolário de eugénia nogueira riomol_057
Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.
—————————————————————————————————
Querido primo:
Hoy te abrazo con fuerza. Me moja la lluvia y no siento cómo vuela mi ojo. Hoy piso entre las piedras y me abrigo con las hojas que caen del calendario. Siento que el cuerpo se arrastra en el dolor de esta niebla. Mientras se cierran todas las puertas, la tuya permanece abierta con tus brazos en abrazo. Hoy te abrazo con la fuerza de un otoño y les doy la vuelta a los relojes. Respiro la tráquea de las horas que inauguro en silencio. Las hojas van cayendo. Los ojos van cayendo. Los ejes van cayendo. Detrás de la cortina está la vida. Y de este lado, el espacio rectilíneo que no existe. Ese vacío, ese hueco. Ese agujero insondable. Hoy me agarro a tu abrazo con mis vísceras y me cierro en canal a ras de suelo.
Un beso de tu prima Eugenia.
epistolário de eugénia nogueira riomol_056
Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.
—————————————————————————————————
Benquerida Eugénia:
Hai uns dias, caeume unha caixa que tiña nun andel.
Logo dun tempo, comecei a sentirme inquieto, mal, e non sabia o motivo.
Prendín a televisión, a rádio, pero non era quen de me concentrar para escoitar nada.
Telefonei e falei cos amigos, sain á rua para me distraer, pero a sensación de desacougo non me deixaba.
Reparei entón na caixa aquela que caera o outro dia. Collina e abrina. Estaba chea de negativos, fotos de hai ben anos, o meu pasado. E estaban todas revoltas no interior da caixa. Eu tíñaas ordenadas por orde cronolóxica. E coa caida, descolocáranse todas.
Con moita paciéncia, funas ordenando por datas. E cando rematei, pechei a caixa e púxena no seu sítio de sempre.
Xa me sentia ben.
Recibe unha aperta do teu curmao.
