uns máis igoais que outros
©xosé marra 2009
“Unos más iguales que otros en los telediarios
(…) cuesta entender que la difusión de las imágenes de determinados detenidos provoque sarpullidos y no se diga nada cuando se trata de seres anónimos que llenan a diario los apartados de sucesos (…)”
(Diário El País, 09.11.2009)
xogolingus
Feijóo: “Nunca jugaré con la lengua”
(Diário El País, 30.10.2009)
sempre wily
O escultor António Taboada, Wily, co seu violín, en Padrón ©xosé marra 1985
————————————————–
(texto de Antón Lamazares, tirado da web A SOLAINA, do artista Paco Lareo)
“Wily, Toñito, Baloira…Uns chamanlle Toñito, outros chamanlle Wily, eu sempre lle chamei Baloiras, e que era unha baloira, tan alto, tan guapo, tan espabilado.
Gústaballe moito xogar ao futbol, e canear, regatear, collía o balón e non pasaba o balón, quería regatearnos a todos…
Baloiras era un rapaz formidable, soñador, cariñosisimo. Un rapaz inocente dende o millor sentido da palabra. Un rapaz para quen o mundo era pequeno, de aí, como ben dicía Paío, cando ía a Italia viña falando Italiano, cando ía a Andalucia viña falando andalúz, cando ía ao Xapón, que non foi, falaba Xaponés…e inventaba cousas bonitas, si.
A min paréceme que a memoria de Baloiras vai a ser larga, grande porque a cousa importantes que temos os homes, sexamos pintores, sexamos albaneis, sexamos agricultores, curas ou garda civiles, ou o que sexa é ser personas. E dudo que na nosa zona haxa unha soa persoa que non lle queira a Baloiras.
Todos sabemos que Baloiras era un rapaz especial, claro, porque que o día que Baloiras se poñía fino nin Maradona tiraba os penaltis como el pero outro día poñíase a tocar a guitarra nunha esquina e non lle importaba que lle botasen cinco pesos, pero non era unha aptitude del artística , non era unha aptitude de pobre, era unha aptitude de grande, de espíritu…
El quixo inventar o mundo a súa maneira, que é a cousa máis bonita que lle pode pasar as persoas grandes pero bueno, o mundo corre por onde corre… e aquí estamos.
O amigo Baloiras, o baloiras que eu quero, era un Baloiras cariñoso, respectuoso, incapaz de ofender a ninguén, oservador de todo, soñador de todo…que curiosamente algunha vez que tratei, dende as minhas posibilidades pequenas, de botarlle unha mao no sentido organizativo e sempre botaba a correr. Cando tiña que estar sempre botaba a correr. Cada un debúxase a súa maneira.
A figura de Baloiras é grande e medrará moito…Baloiras era creativo, era soñador e esa unha das facultades máis grande que temos as persoas… durará moito tempo a memoria de Baloiras”
Antón Lamazares
grácias, mario benedetti
DESDICINDO INFORMACIÓS PUBLICADAS EU DIGO:
PADECIA UNHA LONGA VIDA QUE TERMINOU COA SUA ENFERMIDADE.
—
Si cada hora viene con su muerte
si el tiempo es una cueva de ladrones
los aires ya no son los buenos aires
la vida es nada más que un blanco móvil
usted preguntará por qué cantamos
si nuestros bravos quedan sin abrazo
la patria se nos muere de tristeza
y el corazón del hombre se hace añicos
antes aún que explote la vergüenza
usted preguntará por qué cantamos
si estamos lejos como un horizonte
si allá quedaron árboles y cielo
si cada noche es siempre alguna ausencia
y cada despertar un desencuentro
usted preguntará por qué cantamos
cantamos porque el río está sonando
y cuando suena el río / suena el río
cantamos porque el cruel no tiene nombre
y en cambio tiene nombre su destino
cantamos por el niño y porque todo
y porque algún futuro y porque el pueblo
cantamos porque los sobrevivientes
y nuestros muertos quieren que cantemos
cantamos porque el grito no es bastante
y no es bastante el llanto ni la bronca
cantamos porque creemos en la gente
y porque venceremos la derrota
cantamos porque el sol nos reconoce
y porque el campo huele a primavera
y porque en este tallo en aquel fruto
cada pregunta tiene su respuesta
cantamos porque llueve sobre el surco
y somos militantes de la vida
y porque no podemos ni queremos
dejar que la canción se haga ceniza.
1º de maio
CONTRA A ESCRAVITUDE
“ Os escravos voluntários son a máis grande amenaza, o maior perigo para o home libre, para o home digno. (…) A papeleta do sufráxio non libera ao analfabeto da sua ignoráncia, nin fai libre a quen está formado e conformado para a escravitude. (…) A liberdade e a xustiza non son froito dos decretos do Estado, de leis abolicionistas, de declaraciós solemnes de dereitos humanos; ou son o resultado dunha conciéncia dos povos mesmos, das grandes masas, ou non serán máis ca dereitos no papel.(…) Pouco gañamos con mudar governos e sistemas de governo, se a escravitude voluntária ocupa o largo campo social que ocupa ainda na base de todo conglomerado humano.”
(Diego Abad de Santillán)

Lugo, 1995 ©xosé marra
empezamos…
1 . . .
”Carlos Negreira, presidente do PP na provincia da Coruña, asegura que unha das primeiras medidas do novo executivo será modificar o plan de tecnoloxía alimentaria para permitir que Pescanova instale unha piscifactoría no cabo Touriñán”.
(A Nosa Terra Diário, 2009.03.04)
. . . 2 . . .
“AS NORMAS HÁBITAT TEÑEN QUE DESAPARECER CANTO ANTES”
“El presidente de la Asociación Provincial de Empresarios de la Construcción señala que «as normas hábitat teñen que desaparecer canto antes», porque, si -dice- Núñez Feijoo quiere facilitar la recuperación de la actividad empresarial tiene en este asunto una pieza relevante”.
(La Voz de Galicia, 2009.03.04)
. . . 3 . . .
FEIJOO: “SE ACABARON LAS GALESCOLAS”
”El futuro presidente de la Xunta de Galicia, Alberto Núñez Feijoo, aseguró este jueves que no quiere ninguna ”imposición” lingüística en clase, por lo que aseguró que ‘’se acabaron las galescolas”. En una entrevista en la Cadena COPE, Feijoo explicó que estos cambios educativos comenzarán a producirse con la derogación del decreto del gallego que ”ha iniciado un conflicto lingüístico en Galicia no conocido”
(El Progreso, 2009.03.05)
. . . 4 . . .
EL PP SE DESMARCA DE LA CREACIÓN DEL GRUPO LÁCTEO GALLEGO
“Aboga por anular un concurso eólico en el que se capitalizaba a las cooperativas
El cambio de rumbo en la Xunta ordenado el pasado fin de semana por los electores gallegos supondrá, casi con total seguridad, que la promesa del grupo lácteo gallego quedará definitivamente aparcada”.
(La Voz de Galicia, 2009.03.07)
. . . M A A A A A A A M . . . B O ! !
.
pais gris
(imaxe tirada dunha valla electoral do psoe)
A GRAN TRAMPA
Eiquí acouga a democracia representativa
candonga do furor hipotecario,
comadre vaxinal da burguesía,
musa da libertá de comercio,
cubil da mesocracia,
tarántula dos probes,
pano hixiénico dos pillos,
alcaiota dos crimes xurispertos,
celestina dos rábulas,
encubridora da mentira,
esfolalombos dos traballadores,
dama fedorenta da beneficencia.
(…)
(Celso Emilio Ferreiro, de “Cimenterio privado”)










