un tal marra

mentras haxa escrav@s voluntári@s, haberá amos, e portanto, non haberá persoas libres

outra luz

_dsc0075.jpg 

nas tardes violentas de polen e meliteas

nas que vivir non basta

iremos visitar as covas

onde a miña boca se enche co teu nome

gramíneas ao vento

nubes de insectos

danza de libeliñas transparentes

minutos cristaiños

rotos polo ruido das factorias.

Anúncios

2007/08/31 Posted by | o do dia | Deixe um comentário

publicidade_007

pub10.jpg

SETEMBRO 1956

2007/08/31 Posted by | a pub | Deixe um comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_015

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos.  Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé NogueiraO destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956.  E aló casaron, na fermosa illa de La LomeraTiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio.  Puxéronlle de nome EugéniaPor unha casualidade, eu soupen da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984.  Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores.  Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e na língoa orixinal, con algunha resposta miña.

—————————————————————————————————————————— 

Querido primo:

     De los escaparates antiguos caen luces sordas que mojan las piedras mientras pasa un por qué. Hay siete compases seguidos sobre la escalera de la plaza. Siete tambores que golpean insistentes la bóveda craneal. En soledad. Un grito en el espejo del alma. Como la cara gris del hambre. Subrayo hambre y gris y sobre todo soledad. Hambre de gente hambre de amor hambre de ti. Palabras perdidas, sin retorno. Desperdicio verbal, nube de arena. Repetidas como un calendario. Hambre bisiesta, gris festivo, soledad diaria semanal mensual anual. De siglos.

Un frenazo en la calzada sobre el nuevo pavimento que no te deja cruzar ni mirar atrás. Trompo vital semáforo prohibido paso cebra sin rayas. La descarga de la pesada carga. De catorce a diecinueve horas. Llamamos grúa ojo con el perro paso sin guarda.

     De los escaparates nuevos, en cambio, sólo caen órdenes para acatar. Vístete así. O los canalones clamarán venganza. Mójate ahora. Centímetros cuadrados de viento sur per cápita. Ventanas abiertas o cerradas. Perro o gato. Blanco o negro. Azul cielo, cielo. Azul mar. Azul azul.

Por qué no decirlo: Planto coles en medio de la ciudad, sin el más mínimo pudor. A pleno día. Remuevo la tierra, y de ella surgen balas y casquillos mezclados con viejos frascos de penicilina, donde nacerán tomates y calabacines. No es ningún secreto, puedo gritarlo a voces.

Las ambulancias se amontonan al otro lado del muro, con el asombro de las tórtolas turcas que picotean las hojas del tiempo. Como labios de papel tisú que en el pasado fueron eucaliptos. Monocultivo de deseos inconfesados cosechados en silencio. Plaga de fracasos, gonypterus entrañable y devorador de besos perdidos como una senda sin mapa.

Siempre tuya,

Eugenia.

2007/08/31 Posted by | epistolário | Deixe um comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_014

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos.  Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé NogueiraO destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956.  E aló casaron, na fermosa illa de La LomeraTiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio.  Puxéronlle de nome EugéniaPor unha casualidade, eu soupen da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984.  Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores.  Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e na língoa orixinal, con algunha resposta miña.

—————————————————————————————————————————— 

 

 

Estimado primo:

 

avellanas tostadas de tu piel

sonrisa de tus vientos del sur cálidos

piedras brillantes del sol temprano

pájaros detrás de la cortina

contándonos sus cosas

cantando nuestro amor de sábanas gastadas

transparentes como tú

mariposas blancas que nos traen

el café junto a la almohada

empapada de tu pelo

la pared pintada de papel y sedas

músicas húmedas violín mojado

y todas tus caras

tus colillas rubias de tabaco negro

niebla de olores perfume de abrazos

prolongación de algo

flotas en el aire

debajo del gris de las paredes

como un fresco oculto por el paso del tiempo

eres todas mis amantes

golondrinas que pasan de nuevo cada año

tu sabor de algas tu frescor de musgo

tu calor de tálamo

el tiempo se refracta en mi jarrón de agua

y permanece el aura alegre de tu risa

guardo tus miradas en el cuenco de mis manos

y mientras maduran crecen

y su luz me enciende.

Recibe un abrazo de Eugenia.

2007/08/25 Posted by | epistolário | Deixe um comentário

obra en ART NATURA

dscf006940x60.jpg

Rio Celeiro_001, fotografia 63 x 42 cm.

©xosé marra

ARTNATURA, exposición itinerante.

2007/08/24 Posted by | exposiciós | Deixe um comentário

o que comemos

dscf0010.jpg—————–dscf0010b.jpg

no envase di: “aguacates producidos en españa

na etiqueta: “categoria I origen: chile

i é que coma diria o miro pereira….TODO É ÁFRICA!

2007/08/22 Posted by | o do dia | Deixe um comentário

fotos do cumulum (retro)

 cum06.jpg—–cunetas001.jpg

cum05.jpg

cum04.jpg

cum03.jpg

cum02.jpg

cum01.jpg

fotografia, 40 x 50 cm.   ©xosé marra

Amurallando os soños, exposición colectiva sobre o proxecto cumulum, na diputación de lugo, setembro 2000

2007/08/21 Posted by | exposiciós | Deixe um comentário

obra en embarcARTE (retro)

expo-rio1.jpg

Impresión fotografia e texto, 60 x 50 cm.

©xosé marra

Fotopoema na exposición  embarcARTE, dentro do II Encontro de embarcaçoes tradicionais de rio, no centro cultural Uxio Novoneyra (Lugo), en xuño do 2002.

2007/08/21 Posted by | exposiciós | Deixe um comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_013

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos.  Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé NogueiraO destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956.  E aló casaron, na fermosa illa de La LomeraTiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio.  Puxéronlle de nome EugéniaPor unha casualidade, eu soupen da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984.  Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores.  Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e na língoa orixinal, con algunha resposta miña.

—————————————————————————————————————————— 

Querido primo:

Tenía dentro de mi cabeza aquella risa y el sonido del mar.

Hoy cae la lluvia como si fuese a llover así eternamente. Como un río tranquilo. Como algo normal. Sin sobresaltos. Serenamente.

Y hay algo de paz en esta lluvia que me retiene en casa, aunque no la deseo, ya que los tomates están a punto de ser cosechados y pueden estropearse. Y porque es agosto y debería hacer calor y mariposas.

Desde la ventana, observo el lento fluir de la lluvia. Las pequeñas gotas se acumulan sobre las hojas del aguacate, que destila gotas más gruesas y las envía hacia el suelo.

Justo en el centro de esta isla, habitualmente seca, la tierra se eleva y toca el cielo. En esa montaña hay un bosque de una frondosidad espectacular. Una enorme variedad de especies vegetales conforman un hábitat llamado florisilva, que se mantiene vivo gracias a la lluvia diagonal: Las nubes viajan por encima de la isla. Y justo ahí, en el centro, tropiezan con las hojas de los árboles, que recogen el agua y la dejan caer hacia el suelo, haciéndolo fértil. Es como un gran oasis en medio de una tierra volcánica que apenas produce chumberas, tabaibas y palmeras.

Desde esta lluvia, recibe un abrazo de

Eugenia.

2007/08/21 Posted by | epistolário | Deixe um comentário

obra no “salon d´automne de paris”, en sárria

EDICIÓN 2011

Os tomates, fotografia 120 x 80 cm.

Os muros, fotografia 120 x 80 cm.

©xosé marra

No Salon d´automne de Paris, nos meses de xullo e agosto 2011, en Samos e Sárria.

.

———————————————————————–

EDICIÓN 2009

 

LARANXAS.02

As laranxas, fotografia 120 x 80 cm.

XANELA.01

A xanela da cociña, fotografia 120 x 80 cm.

CARBALLO.JPG

O carballo, fotografia 120 x 80 cm.

TERRA_FERIDA.01

A terra ferida, fotografia 120 x 80 cm.

©xosé marra

No Salon d´automne de Paris, nos meses de xullo e agosto 2009, en Samos, Sárria e Compostela

.

————————————————————–

EDICIÓN 2008

A Marquesa, fotografia 120 x 80 cm.

Auga, Terra e Tempo, fotografia 120 x 80 cm.

©xosé marra

No Salon d´automne de Paris, do 10 de xullo ao 23 de agosto de 2008, na  prisión preventiva de Sárria, e no Mosteiro de Samos.

  

—————————————————————-

EDICIÓN 2007

_dsc2894.jpg

Rio Celeiro pk160, fotografia 120 x 80 cm.

©xosé marra

No Salon d´automne de Paris, do 12 de xullo ao 26 de agosto de 2007, na  prisión preventiva e no convento da merced de Sárria.

salon.jpg

Cartaz

—————————————————————–

EDICIÓN 2006

paisaxes01.jpg

Paisaxes: mineral, animal, vexetal, fotografia 100 x 52 cm.

©xosé marra

No Salon d´automne de Paris xullo/agosto de 2006,  no convento da merced de Sárria.

2007/08/20 Posted by | exposiciós | 1 Comentário

lecturas diferentes

_dsc7916.jpg 

poderiamos facer unha viaxe

para extraernos dos nosos rostros

para centrarnos en nós sen que o contador da luz

nos recorde

que somos tempo.

2007/08/19 Posted by | o do dia | Deixe um comentário

tamén cernuda

dscf0025.jpg

aire que ven de áfrica

en patera

ar quente que acariña a pel

na sombra

dias de agosto e mozart

adagio

do concerto para piano

número 23.

K488.

                          

                        (mozart minuto 7:15)  (cernuda)

2007/08/17 Posted by | o do dia | Deixe um comentário

publicidade_006

pub003.jpg

NOVEMBRO 1947

2007/08/16 Posted by | a pub | Deixe um comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_012

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos.  Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé NogueiraO destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956.  E aló casaron, na fermosa illa de La LomeraTiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio.  Puxéronlle de nome EugéniaPor unha casualidade, eu soupen da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984.  Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores.  Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e na língoa orixinal, con algunha resposta miña.

—————————————————————————————————————————— 

Querido primo:

no sabía — incluso temía a veces — que sus cartas lo bombardeasen y llegasen a agobiarlo.

pero eran cartas egoístas.

le hacían bien a ella misma.

sabía que si no fuera por esas cartas que escribía para él, algunas veces estaría todo muerto y vacío.

y por eso mismo eran cartas egoístas.

un fuerte abrazo de Eugenia.

2007/08/15 Posted by | epistolário | Deixe um comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_011

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos.  Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé NogueiraO destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956.  E aló casaron, na fermosa illa de La LomeraTiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio.  Puxéronlle de nome EugéniaPor unha casualidade, eu soupen da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984.  Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores.  Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e na língoa orixinal, con algunha resposta miña.

—————————————————————————————————————————— 

Estimada curmá:

   é talvez por este sol que amo,

   por esta luz,

   por este ar mesto e quente e os vencellos,

   polo canto da cochorra,

   pola flor do sabugueiro e as cereixas,

polo que  só os paxaros saben

— e agora tamén ti —

   que cada vez que prendo o lume

   escoito o seu riso

   navegar.

Recibe unha forte aperta.

O teu curmao.

2007/08/15 Posted by | epistolário | Deixe um comentário