un tal marra

mentras haxa escrav@s voluntári@s, haberá amos, e portanto, non haberá persoas libres

os chitos

EXPOSICIÓN

PRESENTIMENTO, exposición de fotografia no Mesón do Forno, rua Rio Ser,12 en Lugo. Setembro e outubro 2008.

Antes estivo no Festival de Pardiñas (Guitiriz) (Agosto 2008)

2008/09/30 Posted by | exposiciós | Deixe um comentário

fotos_120

Lugo, 6 outubro 2007      ©xosé marra

2008/09/29 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

fotos_119

Lugo, 2 abril 2008      ©xosé marra

2008/09/25 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

fotos_118

ADEUS AO VERAO, SAUDO AO OUTONO

Tápia, 21 setembro 2008      ©xosé marra

2008/09/22 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

fotos_117

Quiroga, 12 setembro 2008      ©xosé marra

2008/09/19 Posted by | fotografia, nubes | Deixe um comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_045

 

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos.  Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira.  O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956.  E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera.  Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio.  Puxéronlle de nome Eugénia.  Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984.  Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores.  Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.

———————————————————————————————————————————————————-

Mi querido primo:

Sentí al fin que nada es cierto, que sólo el rumor de la hierba en la piel permanece vivo.

El trapecista no quiso saber nada. Para él, comer es un acto íntimo, no es algo que le guste hacer en público. Al igual que realizar otras funciones fisiológicas.

Por eso, aquella oferta de almorzar en la terraza del restaurante, sobre la acera y al lado del mar, no le pareció una buena idea. Él sólo se exhibía en las alturas de su péndulo sin red. Sobre el bosque de miradas temerosas y asombradas que seguían su ritmo de vaivén. Vivía y se exhibía. Lo demás era un paréntesis.

Muchos besos de Eugenia.

2008/09/19 Posted by | epistolário | Deixe um comentário

fotos_116

A RESISTÉNCIA

Rábade, 24 xullo 2008      ©xosé marra

2008/09/16 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

fotos_115

A Póvoa de Brollón, 12 setembro 2008      ©xosé marra

2008/09/13 Posted by | fotografia, nubes | Deixe um comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_044

 

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos.  Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira.  O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956.  E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera.  Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio.  Puxéronlle de nome Eugénia.  Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984.  Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores.  Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.

———————————————————————————————————————————————————-

Benquerida curmá:

Eu sigo a tentar camiñar engordiño polo mesmo carreiro de sempre. Moi lenta e dificultosamente.

E no meu camiño, a cada pouco cruzo xente que avanza na dirección contrária á miña, cargada de fardos a cada canto máis grandes, e coa ollada baleira, coma cegados, e que parecen ter de novo a verdade, pero agora con cartos e poder.

Son xentes ás que eu vin facer con présa este camiño polo que a vida me vai levando. Xentes ás que agardaba atopar aló.

Unha  forte aperta do teu curmao.

 

2008/09/12 Posted by | epistolário | Deixe um comentário

fotos_114 chopos

OS CHOPOS DA VEIGUIÑA

Estes vellos e fermosos chopos medran desde hai ben anos nun lugar onde o rio Sárria fai unha illa antes de se xuntar co Celeiro. 

Un entorno — hoxe contaminado e convertido nunha auténtica cloaca por unha suposta depuradora de augas residuais — que antano era frecoentado pola xente no verao para disfrutar da sombra, da auga e das merendas, e que ben merecia estar coidado e protexido.

a outrora auga cristaiña agora vai así:

 

Sárria, 27 agosto 2008      ©xosé marra

2008/09/08 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

fotos_113

Sárria, 27 agosto 2008     ©xosé mara

2008/09/06 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

fotos_112

Lugo, 8 outubro 2007     ©xosé marra

2008/09/03 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

fotos_111

Lugo, 3 outubro 2007     ©xosé marra

2008/09/01 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

fotos_110

Lugo, 3 outubro 2007     ©xosé marra

2008/09/01 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

fotos_109

Lugo, 28 setembro 2007     ©xosé marra

2008/09/01 Posted by | fotografia | Deixe um comentário