un tal marra

mentras haxa escrav@s voluntári@s, haberá amos, e portanto, non haberá persoas libres

fotos_265 con luz

Lugo, 28 febreiro 2010          ©xosé marra

2010/02/28 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

fotos_264 baño de asento

 

Lugo, 26 febreiro 2010         ©xosé marra

2010/02/26 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

fotos_263 chea no rio miño

Lugo, 25 febreiro 2010          ©xosé marra

2010/02/25 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

fotos_262 o sermón do paco pestana

O MILAGROSO SERMÓN DO ANTROIDO

DO PIRATA PACO PESTANA INMACULADO INQUISIDOR

FALTA CARIÑO!

Lugo, 15 febreiro 2010         ©xosé marra

2010/02/16 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

feliz antroido

©xosé marra

2010/02/13 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

fotos_261 lecturas

Lugo, 9 febreiro 2010          ©xosé marra

2010/02/10 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

fotos_260 bici

Lugo, 9 febreiro 2010          ©xosé marra

2010/02/09 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

fotos_259 crise

Lugo, 9 febreiro 2010          ©xosé marra

2010/02/09 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_073

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos.  Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira.  O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956.  E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera.  Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio.  Puxéronlle de nome Eugénia.  Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984.  Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores.  Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.

 —————————————————————————————————

     Mi querido primo:

Un perro corre por la calle. El repartidor del butano coloca ruidosamente las bombonas en el camión. Sobre un paso de cebra. Hay siempre una caja vacía en esa esquina, o sólo está cuando yo paso. No, no voy a pisar esa monda de plátano. Tiene demasiado tráfico esta calle sin árboles. Ni siquiera se asoman a las ventanas. Aumenta la miopía. Si las alcantarillas estuviesen todas conectadas entre sí, podríamos hablar con las ratas. La-rata-del-segundo-me-dijo. Dónde se meten las palomas cuando una calle no es peatonal? Habrá alcantarillas en el aire?

Cuando llueve, crecen los campanarios, florecen las campanas dong dong. Maduran las campanadas. Las más viejas, a las doce. Y no por eso las noches son más largas.

Los colores, en cambio, se saturan a medida que crecen los días. Y las sombras se acortan.

Quiero ver tus pies en blanco y negro. O en color sobre terciopelo rojo. O sobre las piedras mojadas y brillantes de lluvia.

Continúa corriendo el perro por la acera sin árboles. Mientras las alcantarillas iluminan con humo las fachadas grises.

     Te envía un beso tu prima Eugenia.

2010/02/09 Posted by | epistolário | Deixe um comentário

fotos_258

Monforte, 20 xaneiro 2010          ©xosé marra

2010/02/09 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_072

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos.  Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira.  O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956.  E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera.  Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio.  Puxéronlle de nome Eugénia.  Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984.  Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores.  Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.

 —————————————————————————————————

     Benquerida curmá:

entrei na tenda. saiu unha muller de detrás do mostrador. Que quere?  Tén pan? Teño. hai barras, roscas, bolos de hoxe fresquiños. e pan do pais de quilo, e de médio. Déame ún de médio. Non quedan. Logo, déame unha rosca. canto é?

a tendeira colle unha rosca e, ollando para un lado, intenta introducila nunha bolsa de plástico pequena. a bolsa rompe, ela insiste, sen ollar para o pan, e berra  A QUEN LLE DISPAROU, AO NEGRO?

eu dígolle Que? como? unha voz, ao fondo, responde. Non, ao outro, o que estaba coa rapaza. Canto é? Noventa e cinco. Até logo.

     Recibe unha aperta do teu curmao.

2010/02/03 Posted by | epistolário | 3 comentários

fotos_257 cornas

Castro, 2 febreiro 2010          ©xosé marra

2010/02/03 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

fotos_256 burato negro

Monforte, 20 xaneiro 2009          ©xosé marra

2010/02/01 Posted by | fotografia | Deixe um comentário