un tal marra

mentras haxa escrav@s voluntári@s, haberá amos, e portanto, non haberá persoas libres

epistolário de eugénia nogueira riomol_076

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos.  Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira.  O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956.  E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera.  Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio.  Puxéronlle de nome Eugénia.  Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984.  Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores.  Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.

 ————————————————————————————————

     Estimada curmá:

Para organizar ben as cousas na nova casa, decidín ir mercar unhas caixas grandes de plástico a un deses bazares chineses que inzan por todas as ruas, e que están cheos de chineses de ollos esgazados que inzan por todos os seus corredores.

As caixas que me interesaban estaban no alto dun andel. Eu non lles chegaba.  Pedínlle axuda a unha dependenta. Sorprendeume ver que era loira e non tiña os ollos en bico. Foi buscar unha escaleira e baixoume duas caixas. Pagueille a unha chinesa, na caixa.

Ao dia seguinte voltei ao bazar e atopeime con ela no corredor do médio. Díxome olá! con acento portugués. Encamiñeime ao fondo da loxa, e díxenlle necesito máis caixas. Agarde aquí un bocadinho que eu vou buscar a escaleira, sim? Baixou as duas caixas e  deumas cun sorriso.

Un sábado, cando eu agardaba para pagar na caixa dun supermercado, alguén virou a cabeza cara a min. Era ela. Olá! cun sorriso e unha pizza conxelada na mau.

Agora, todas as tardes vou compulsivamente ao bazar chinés, e merco duas ou tres caixas grandes de plástico, das de meter cousas. Cando chego á casa, ábroas para sacar do seu interior os sorrisos, gardalos,  e ir enchendo con eles as paredes. Despois, baixo á rua e boto no contedor dos plásticos as envolturas da alma. 

Só temo que chegue o dia no que se esgoten as caixas grandes de plástico, as de gardar cousas, nese bazar chinés.

     Unha forte aperta do teu curmao.

 

Anúncios

2010/03/30 Posted by | epistolário | Deixe um comentário

fotos_272 espécies invasoras

Cortaderia selloana, a erva da Pampa, invade as medianas das autovias

Autovia A-6, Lugo, 26 marzo 2010          ©xosé marra

2010/03/30 Posted by | fotografia | 1 Comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_075

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos.  Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira.  O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956.  E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera.  Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio.  Puxéronlle de nome Eugénia.  Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984.  Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores.  Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.

 —————————————————————————————————

     Mi querido primo:

Por las mañanas, el sol no madruga. No antes de las doce. Es caprichoso.

Hoy, ni siquiera se molestó en salir. Día oscuro, te digo.. De esos de echarse a dormir como las hormigas en invierno. ¿Diapausa, hibernación?.

Las tardes, en cambio, son calladas y silenciosas como un escaparate o una gaviota.

¡Qué va!, si las gaviotas no son calladas. Noooo, son escandalosas. Mi hermana tiene una colonia de gaviotas en el tejado de su casa. y cuando los polluelos nacen, picotean los cristales de las claraboyas. Antes les llamábamos así; a las claraboyas ahora les dicen velux. Los polluelos picotean en los cristales de los veluses.

Después están las noches con sus grandes disparos de bombas de palenque, fuegos de artificio de la mejor pirotecnia. Señoras pasean los carritos con sus niños por el parque y paraguas negros mojándolo todo.

Es caprichosa la luz, como te digo. Hay tejados adornados con gárgolas, piragüistas fluviales y espejos convexos que reflejan galerías excavadas en la tierra de nadie. Viviendas derribadas al atardecer, sobrevoladas por miles de estorninos viajeros.

Fotos en blanco y negro que me recuerdan a mí. Y a mis impulsos. Estrechas callejuelas bajo el balcón de mis párpados que se estiran trepando como enredaderas.

En tanto, las chimeneas se reflejan en las fachadas de enfrente.

     Recibe un abrazo de Eugenia.

2010/03/26 Posted by | epistolário | Deixe um comentário

fotos_271 no cebreiro

O Cebreiro, 26 marzo 2010          ©xosé marra

2010/03/26 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

fotos_270

Lugo, 22 marzo 2010          ©xosé marra

2010/03/24 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

21 de marzo: dia da árbore

DESTRUEN CARBALLEIRAS CENTENÁRIAS PARA CONSTRUIREN AUTOVIAS

Hipocrisia total: 

A Xunta, o Concello, e máis o Goberno central en colaboración, poñen en valor o tramo do Camiño de Santiago ao seu paso polo concello de Palas de Rei, cunha inversión de  536.555 euros, para pavimentación con pedra e loseta, e plantación vexetal de espécies autóctonas, e saneamento de augas pluviais.

Mentres, no mesmo concello, estánse a talar carballeiras centenárias e outras árbores autóctonas, coma bidueiros, para facer a autovia Santiago-Lugo.

Que entenden por poñer en valor? Por espécies autóctonas? Por Natureza? Por Pais? Por desenrolo?

Carballo

Bidueiro –ou bídalo coma din en Palas– que sangra, pois foi talado cando xa lle subia a seiva

Palas de Rei, 16 marzo 2010          ©xosé marra

Continuar a ler

2010/03/20 Posted by | notícias, o do dia | Deixe um comentário

o courel

AGRESIÓN

O Courel, 24 outubro 2009          ©xosé marra

2010/03/20 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

fotos_269 eólicos

Ourol, 4 febreiro 2009          ©xosé marra

2010/03/18 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

fotos_268 mensaxes na estrada

Lugo, 16 marzo 2010          ©xosé marra

2010/03/17 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

fotos_267 flúor

San Cibrao, 13 marzo 2010          ©xosé marra

2010/03/14 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

fotos_268 disidéncia horária

Monterroso, 6 marzo 2010          ©xosé marra

2010/03/07 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

fotos_267 bucle

Lugo, 5 marzo 2010          ©xosé marra

2010/03/05 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

fotos_266

Lugo, 5 marzo 2010         ©xosé marra

2010/03/05 Posted by | fotografia | 1 Comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_074

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos.  Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira.  O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956.  E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera.  Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio.  Puxéronlle de nome Eugénia.  Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984.  Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores.  Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.

 —————————————————————————————————

     Mi querido primo:

Me apretaba la casa. Me empujaba hacia el exterior, o me atraía quizá la luna llena desde fuera.

Son las nueve de la noche. Marzo cabalga la calle vacía. Atraviesan San Fernando silenciosos Carlos Pardo y su sombra.

Algo extraño ocurre hoy. La Tierra ya no gira igual que antes. El último seísmo, el de Chile, desplazó de nuevo el eje de rotación del planeta.

Se huele, se oye llegar la primavera. La calle es acogedora sin autos. Y sus piedras esconden la sonrisa de un posible encuentro mágico. Ese azar buscado. Deseado.

Pero presiento que está a punto de llover.

     Recibe un cariño de Eugenia.

2010/03/03 Posted by | epistolário | Deixe um comentário

que comemos?

.

Un herbicida convirte en fémias ás ras machos

WASHINGTON (Reuters) – A atrazina, un dos herbicidas máis utilizados e polémicos, pode facer que as ras macho se convirtan en fémias, sinalou o luns unha equipa de investigadores.  (…)  A atrazina  provocou un desequilíbrio hormonal que as fixo desenrolárense no sexo erróneo, en términos da sua constitución genética”.

e patacas transxénicas 

resistentes aos antibióticos

—————————————-

mais

2010/03/01 Posted by | notícias | Deixe um comentário