un tal marra

mentras haxa escrav@s voluntári@s, haberá amos, e portanto, non haberá persoas libres

epistolário de eugénia nogueira riomol_076

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos.  Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira.  O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956.  E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera.  Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio.  Puxéronlle de nome Eugénia.  Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984.  Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores.  Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.

 ————————————————————————————————

     Estimada curmá:

Para organizar ben as cousas na nova casa, decidín ir mercar unhas caixas grandes de plástico a un deses bazares chineses que inzan por todas as ruas, e que están cheos de chineses de ollos esgazados que inzan por todos os seus corredores.

As caixas que me interesaban estaban no alto dun andel. Eu non lles chegaba.  Pedínlle axuda a unha dependenta. Sorprendeume ver que era loira e non tiña os ollos en bico. Foi buscar unha escaleira e baixoume duas caixas. Pagueille a unha chinesa, na caixa.

Ao dia seguinte voltei ao bazar e atopeime con ela no corredor do médio. Díxome olá! con acento portugués. Encamiñeime ao fondo da loxa, e díxenlle necesito máis caixas. Agarde aquí un bocadinho que eu vou buscar a escaleira, sim? Baixou as duas caixas e  deumas cun sorriso.

Un sábado, cando eu agardaba para pagar na caixa dun supermercado, alguén virou a cabeza cara a min. Era ela. Olá! cun sorriso e unha pizza conxelada na mau.

Agora, todas as tardes vou compulsivamente ao bazar chinés, e merco duas ou tres caixas grandes de plástico, das de meter cousas. Cando chego á casa, ábroas para sacar do seu interior os sorrisos, gardalos,  e ir enchendo con eles as paredes. Despois, baixo á rua e boto no contedor dos plásticos as envolturas da alma. 

Só temo que chegue o dia no que se esgoten as caixas grandes de plástico, as de gardar cousas, nese bazar chinés.

     Unha forte aperta do teu curmao.

 

Anúncios

2010/03/30 - Posted by | epistolário

Ainda sem comentários.

Deixe uma Resposta

Preencha os seus detalhes abaixo ou clique num ícone para iniciar sessão:

Logótipo da WordPress.com

Está a comentar usando a sua conta WordPress.com Terminar Sessão / Alterar )

Imagem do Twitter

Está a comentar usando a sua conta Twitter Terminar Sessão / Alterar )

Facebook photo

Está a comentar usando a sua conta Facebook Terminar Sessão / Alterar )

Google+ photo

Está a comentar usando a sua conta Google+ Terminar Sessão / Alterar )

Connecting to %s

%d bloggers like this: