un tal marra

mentras haxa escrav@s voluntári@s, haberá amos, e portanto, non haberá persoas libres

fotos_326 figuras no rio miño

O Corgo, 29 agosto 2010         ©xosé marra

Continuar a ler

2010/08/30 Posted by | fotografia | 3 comentários

fotos_325 milagrosa medieval

PREGÓN DO MERCADO MEDIEVAL

Lugo, 27 agosto 2010          ©xosé marra

2010/08/28 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

fotos_324 praza maior

Lugo, 27 agosto 2010          ©xosé marra

2010/08/27 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

fotos_323 casas

Lugo, 23 maio 2010          ©xosé marra

2010/08/25 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

fotos_322

Lugo, 10 agosto 2010          ©xosé marra

2010/08/20 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

fotos_321 lóuzara

 NA FEIRA DA ARTESANIA DE LÓUZARA

Lóuzara, 17 agosto 2010          ©xosé marra

2010/08/18 Posted by | fotografia | 1 Comentário

fotos_320 libeliña

Rio Mera, 6 agosto 2010          ©xosé marra

Continuar a ler

2010/08/16 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_086

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos.  Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira.  O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956.  E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera.  Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio.  Puxéronlle de nome Eugénia.  Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984.  Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores.  Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.

————————————————————————————————

     Mi querido primo:

Escribías pájaros en mi piel las tardes en blanco y negro con el humo de tu tabaco, y un gato en la esquina.

Cuántas preguntas sin respuesta sobre las rocas de mar escritas con el carbón de las hogueras.

Y cuántas miradas en silencio, sin necesidad de palabras.

La radio nunca dejó de sonar en aquellos días, río arriba.

Ojalá que ser tú no me lastime.

Ojalá que ser yo no te haga daño.

Y podamos hacer las cosas sin pensarlas,

porque salen de dentro, de un impulso,

del corazón o del hígado

o de las manos.

     Recibe un abrazo de Eugenia.

2010/08/15 Posted by | epistolário | Deixe um comentário

fotos_319 pardiñas

Pardiñas, 8 agosto 2010          ©xosé marra

2010/08/12 Posted by | fotografia | 3 comentários

epistolário de eugénia nogueira riomol_085

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos.  Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira.  O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956.  E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera.  Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio.  Puxéronlle de nome Eugénia.  Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984.  Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores.  Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.

————————————————————————————————

     Benquerida Eugénia:

1- Sen luz.  Só o crecente da lua. O mar ao fondo. A pel arrecende a salitre.

As mañás veñen como consecuéncia de teren rematado as noites. Sen despertador. Só co chiar das gaivotas na praia e o picoteo dos pardais na tenda.

Pola noite, cando a lua está na esquerda, sobre a Cidade lonxana, son as dez; cando está no alto, as doce; e ás duas agáchase detrás do faro. Polo dia, mido as horas polo sol.

Resístome a abandonar este barco.

2- Landrú marchou á guerra. Boto en falta os tabaos da praia. Nunha terraza da Cidade, sábado-pola-tarde, arrodeado de parvadas e bollitos feitas a torno de ebanista –ás veces, taparse embelece– sigo a dar lapotes automáticos no aire para tornar as picadas que xa non hai.

É un choque brutal. De permanecer fóra todo o dia, sen roupa algunha, e pasar a noite con só uns plásticos coma teito, a estar nesta cidade histérica de fumes e ruidos e durmir –unha noite– nun cuarto con ducha, televisión, un leito amplo, pero sen xanelas. Só ar condicionado. Un refúxio antiatómico, claustrofóbico. Nun soto.

Apañar un comboio cada mañá.

Vigo – Redondela – Porriño – Guillarei – Tui – ValenÇa – Vilanova da Cerveira – Caminha – Áncora Praia – Viana do Castelo – Barroselas – Barcelos – Nine – Braga – FamaliÇâo – Póvoa de Varzim – Trofa – Ermesinde – Porto – Aveiro – Coimbra – Fátima – Entroncamento – Santarem – Lisboa.

3- Ouh, Lisboa!  agresiva e encantadora. Cheirala, sudala, escoitala, sentila. Mistúrase todo. Brancos, pretos, cheiros, aromas. Recupérase o olfato.

Un turista, mesmo portugués, no elevador de Santa Justa, créndome de Lisboa, preguntoume sorpreendido de que cobrasen, se para baixar tiña que pagar outros 30 escudos. Cun sorriso díxenlle que sí, pero estiven a piques de lle decir “non, ao baixares devólvenchos”. O ritmo de Lisboa fixo que demorara a subida. Ao chegarmos arriba, coa fermosa luz do solpor, respirei fondo e pregunteille: parécelle pouco por 30 escudos? Pero el xa estaba a facer fotos freneticamente.

                                

     Unha grande aperta do teu curmao

2010/08/11 Posted by | epistolário | Deixe um comentário

fotos_318 folla de carballo

Lugo, 6 agosto 2010          ©xosé marra

2010/08/07 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

praia libre e natural

“LA PLAYA ES SUYA, Y DE ELLAS, ES DE TODOS. UNA PLAYA PERFECTA. LA PLAYA SIN LEY.”

(Almudena Grandes, El País Semanal, 01.08.2010)

Praialibre, un setembro           ©xosé marra

2010/08/06 Posted by | fotografia | 2 comentários

fotos_317 tamén el?

Lugo, 4 agosto  2010          ©xosé marra

2010/08/04 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_084

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos.  Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira.  O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956.  E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera.  Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio.  Puxéronlle de nome Eugénia.  Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984.  Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores.  Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.

————————————————————————————————

     Mi buen primo:

Lejanos músculos en el sudor la tarde

perfumes nuestros del dolor la higuera.

Arco voltaico de amor y regresado.

Frente a mí tu rostro, frente a ti mi piel, oyes florecer las dalias en la oscuridad.

Renaces en tu firmamento denso y olvidas las noches estrelladas.

Anhelas una ración de sol como de pájaros sobre tu espalda y un viento cálido posándose en los labios, besándote con calma, erizando las palmeras, recorriendo tus colinas espirales lentas como ausencias.

     Un cálido abrazo de tu prima.

     Eugenia.

2010/08/03 Posted by | epistolário | 1 Comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_083

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos.  Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira.  O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956.  E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera.  Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio.  Puxéronlle de nome Eugénia.  Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984.  Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores.  Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.

————————————————————————————————

     Miña querida Eugénia:

Desperto, cando comeza agosto, cun cinto de nubes na frente.

Unha avioneta sobrevóame no ceo gris. O aire é fresco, non lle cadra ao calendário.

Asulágome nas letras de Macondo. O coronel non ten quen lle escriba.

Siléncio de domingo. Pasos lentos espidos.

A figueira acanéase co vento. Nerviosa.

Non hai cartas, correos, mensaxes.

Talvez non chova hoxe.

     Unha forte aperta do teu curmao.

2010/08/01 Posted by | epistolário | Deixe um comentário