un tal marra

mentras haxa escrav@s voluntári@s, haberá amos, e portanto, non haberá persoas libres

epistolário de eugénia nogueira riomol_085

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos.  Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira.  O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956.  E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera.  Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio.  Puxéronlle de nome Eugénia.  Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984.  Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores.  Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.

————————————————————————————————

     Benquerida Eugénia:

1- Sen luz.  Só o crecente da lua. O mar ao fondo. A pel arrecende a salitre.

As mañás veñen como consecuéncia de teren rematado as noites. Sen despertador. Só co chiar das gaivotas na praia e o picoteo dos pardais na tenda.

Pola noite, cando a lua está na esquerda, sobre a Cidade lonxana, son as dez; cando está no alto, as doce; e ás duas agáchase detrás do faro. Polo dia, mido as horas polo sol.

Resístome a abandonar este barco.

2- Landrú marchou á guerra. Boto en falta os tabaos da praia. Nunha terraza da Cidade, sábado-pola-tarde, arrodeado de parvadas e bollitos feitas a torno de ebanista –ás veces, taparse embelece– sigo a dar lapotes automáticos no aire para tornar as picadas que xa non hai.

É un choque brutal. De permanecer fóra todo o dia, sen roupa algunha, e pasar a noite con só uns plásticos coma teito, a estar nesta cidade histérica de fumes e ruidos e durmir –unha noite– nun cuarto con ducha, televisión, un leito amplo, pero sen xanelas. Só ar condicionado. Un refúxio antiatómico, claustrofóbico. Nun soto.

Apañar un comboio cada mañá.

Vigo – Redondela – Porriño – Guillarei – Tui – ValenÇa – Vilanova da Cerveira – Caminha – Áncora Praia – Viana do Castelo – Barroselas – Barcelos – Nine – Braga – FamaliÇâo – Póvoa de Varzim – Trofa – Ermesinde – Porto – Aveiro – Coimbra – Fátima – Entroncamento – Santarem – Lisboa.

3- Ouh, Lisboa!  agresiva e encantadora. Cheirala, sudala, escoitala, sentila. Mistúrase todo. Brancos, pretos, cheiros, aromas. Recupérase o olfato.

Un turista, mesmo portugués, no elevador de Santa Justa, créndome de Lisboa, preguntoume sorpreendido de que cobrasen, se para baixar tiña que pagar outros 30 escudos. Cun sorriso díxenlle que sí, pero estiven a piques de lle decir “non, ao baixares devólvenchos”. O ritmo de Lisboa fixo que demorara a subida. Ao chegarmos arriba, coa fermosa luz do solpor, respirei fondo e pregunteille: parécelle pouco por 30 escudos? Pero el xa estaba a facer fotos freneticamente.

                                

     Unha grande aperta do teu curmao

Anúncios

2010/08/11 - Posted by | epistolário

Ainda sem comentários.

Deixe uma Resposta

Preencha os seus detalhes abaixo ou clique num ícone para iniciar sessão:

Logótipo da WordPress.com

Está a comentar usando a sua conta WordPress.com Terminar Sessão / Alterar )

Imagem do Twitter

Está a comentar usando a sua conta Twitter Terminar Sessão / Alterar )

Facebook photo

Está a comentar usando a sua conta Facebook Terminar Sessão / Alterar )

Google+ photo

Está a comentar usando a sua conta Google+ Terminar Sessão / Alterar )

Connecting to %s

%d bloggers like this: