un tal marra

mentras haxa escrav@s voluntári@s, haberá amos, e portanto, non haberá persoas libres

fotos_337 amor e menta

Lugo, 27 setembro 2010          ©xosé marra

2010/09/29 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

PECHADO POR FOLGA

29 SETEMBRO

PECHADO POR FOLGA

2010/09/28 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

a folga

ESQUIROL:

“Nome que provén do concello homónimo próximo a Vic (Barcelona) e no que algúns dos seus habitantes sustituiron a vários operários na folga na veciña poboación de Manlleu no século XIX.  A partires de aí popularizouse en todo o Estado esta palabra para designar aos rompefolgas, ou aos que traballan por poucos cartos e rompen a loita dos seus veciños. Esta palabra chegou a ser un dos peores insultos que podia recibir un traballador de parte dos seus compañeiros.”

(do libro Anarquistas. Un siglo de movimiento libertario en España, de Dolors Marin. Ed. Ariel, set. 2010)

2010/09/28 Posted by | notícias, o do dia | Deixe um comentário

fotos_336 27 de setembro

 

Lugo, 19 setembro 2010          ©xosé marra

2010/09/27 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_089

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos.  Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira.  O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956.  E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera.  Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio.  Puxéronlle de nome Eugénia.  Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984.  Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores.  Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.

————————————————————————————————

     Mi querido primo:

Sonaron los timbres toda la noche, y a cada timbrazo se iba sumando una voz silenciosa.

En la asamblea clandestina de mi sueño se preparaba la insurrección.

Transitaban por las paredes de la cocina y sus aledaños las sombras sigilosas.

Se espera una luz.

     Recibe un abrazo solidario de Eugenia.

2010/09/23 Posted by | epistolário | Deixe um comentário

o que comemos

SALMÓN TRANSXÉNICO

O primeiro animal transxénico en chegar aos nosos pratos será o salmón

Lugo, 23 maio 2010          ©xosé marra

2010/09/22 Posted by | notícias | 2 comentários

fotos_335 a reixa

Lugo, 17 setembro 2010          ©xosé marra

2010/09/19 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

fotos_334 lume na estrada

 

Bóveda, 12 setembro 2010          ©xosé marra

2010/09/13 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

fotos_333 basquet

Lugo, 11 setembro 2010          ©xosé marra

2010/09/12 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

fotos_332 aparcado

Vilalba, 8 setembro 2010         ©xosé marra

2010/09/11 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

fotos_331 os prezos do leite

PROTESTAS DOS PRODUTORES DE LEITE

Vilalba, 8 setembro 2010       ©xosé marra

Continuar a ler

2010/09/09 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

fotos_330 as portas do ceo

Lugo, 7 setembro 2010          ©xosé marra

2010/09/08 Posted by | fotografia | 1 Comentário

fotos_329

Lugo, 7 setembro 2010          ©xosé marra

2010/09/07 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_088

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos.  Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira.  O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956.  E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera.  Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio.  Puxéronlle de nome Eugénia.  Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984.  Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores.  Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.

————————————————————————————————

     Benquerida curmá de Untalmarra:

Hoxe colámonos neste epistolário para sumarnos a este MANIFESTO a favor dos medios en galego.


Os medios en galego importan

 
Un país é o que fala. Galicia é o Galego. Ninguén pode matar unha lingua. Pero é moi fácil deixala morrer de inanición e abandono. Todos somos responsables de que a nosa lingua reciba a xustiza que merece e as oportunidades que se lle negaron na historia. Que haxa medios en galego importa. Resulta imprescindible para que a nosa lingua viva e medre con futuro. Apoiar ós medios en galego é axudarnos a nós mesmos e o que somos.  Resulta cínico e irreal esperar que anos de intervención do mercado a favor do castelán vaian corrixirse sos. Alguén ten que facelo e ten que facelo agora.

Ningunha administración pública deste país pode declararse allea ou ausente cando pechan un trás doutro os xa poucos medios que apostaban pola nosa lingua. Ningunha administración pública pode dicir, sen faltar á verdade, que fixo todo o que podía facer, ou que non hai recursos porque estamos en crise. Demandamos do goberno que poña a vontade política e os recursos que non dubida en poñer para axudar a outros sectores ou medios que non o precisan tanto. Demandamos das administracións públicas que tome a decisión de axudar ós medios en galego porque é xusto, porque o merecen e porque se lles debe.

Ningún lector ou espectador deste país pode tampouco declararse alleo ou ausente cando pechan un trás outro os medios que se fan na nosa lingua. Os únicos que realmente poden garantir o futuro de calquera medio son os lectores, as audiencias e os anunciantes. Algo falla nun país onde tanta xente se declara amante da súa lingua ou tantas empresas utilizan a galeguidade para posicionarse nos mercados, pero logo non hai nin lectores nin anunciantes para os medios que se fan en galego. A desaparición dos medios no noso idioma non é  un problema nin unha responsabilidade da administración, é un problema e unha responsabilidade de todos.

     Recibe unha forte aperta de toda a xente que o asine.

 

2010/09/06 Posted by | epistolário | 1 Comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_087

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos.  Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira.  O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956.  E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera.  Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio.  Puxéronlle de nome Eugénia.  Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984.  Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores.  Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.

————————————————————————————————

     Mi buen primo:

En la noche cálida, las sillas de las terrazas se transforman en fantasmas que arrastran sus cadenas, y los perfumes de hotel se mezclan con los olores de las cloacas de la ciudad vieja.

No hay palomas en esta hora de flashes.

Las arañas tejen sus hilos entre las piedras en sombra.

Otras veces, tengo la sensación de tener puesto el sombrero. Es cuando suena esa música lejana, como de verbena. O de que entra alguien por la puerta y me saluda. Y se oyen las campanadas de un reloj lento, leve.

Siento entonces mis pies, descalzos sobre un suelo verde y caliente. Y el verdor se hace dulce en la garganta, atrapado en las voces de dentro.

     Te envío un fuerte abrazo.

     Eugenia.

2010/09/06 Posted by | epistolário | Deixe um comentário