un tal marra

mentras haxa escrav@s voluntári@s, haberá amos, e portanto, non haberá persoas libres

fotos_360 neve

 O Cebreiro, 29 novembro 2010          ©xosé marra

Anúncios

2010/11/30 Posted by | fotografia | 2 comentários

epistolário de eugénia nogueira riomol_096

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos.  Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira.  O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956.  E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera.  Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio.  Puxéronlle de nome Eugénia.  Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984.  Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores.  Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.

————————————————————————————————

     Mi querido primo:

Yo sé que es fácil construir un día

cuatro frases hermosas

decir luz labios sonrisa

pájaro nubes estrellas soledad silencio

piel ojos corazón caricia.

 

Que lo difícil es

mantener el tipo

y enfrentarse al rostro de cada mañana.

 

Y es por eso que hoy

no te prometo nada.

     Recibe un fuerte abrazo de Eugenia.

2010/11/28 Posted by | epistolário | Deixe um comentário

fotos_359 camiño?

Sárria, 1 xaneiro 2007          ©xosé marra

2010/11/28 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_095

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos.  Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira.  O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956.  E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera.  Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio.  Puxéronlle de nome Eugénia.  Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984.  Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores.  Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.

————————————————————————————————

     Benquerida curmá:

Esta mañá fun facer unha radiografia. Mentres agardaba na sala de espera, ollei á xente que tamén agardaba. Xusto en fronte miña habia unha nena. Unha nena triste, cun brazo escaiolado, e coa sua mai triste. A mai estaba triste porque estaba preocupada. Trataba de sorrir, pero só sorria por fóra, e iso non vale. Por dentro estaba triste. Eu seino moi ben porque cando era un neno  fun moitas veces facer unha radiografia. E os sorrisos eran por fóra. E os nenos vemos por dentro, como as radiografias.

A nena estaba triste. Imaxinei entón que eu poñia un nariz vermello de pallaso, erguiame e comezaba a brincar pola sala e a facer pallasadas. Pero ollei á nena, e estaba triste. Porque só eu imaxinara que puxera un nariz vermello de pallaso.

Pero a miña mau dereita comezou a moverse coma un monicreque do guiñol. Ollou para a nena, ollou para min, e dixo:

— Ola, e vós que vides facer aquí?

— Unha radiografia, dixen eu.

— Unha radioqué?

A nena abriu moito os ollos.

— Radiografia. É como facer unha foto por dentro.

— Unha foto por dentro?  E vas ter que comer unha cámara de fotos?

— Non, é unha cámara moi grande que che fai unha foto por fóra pero vé o que hai dentro.

— Iso non existe, vanche facer tragar unha cámara, vas ver, jajaja. Vas tragar unha cámara, jajaja.

A nena estaba a rir desde dentro, como só rin os nenos.

A miña mau ollou para a nena, ollou para min, e díxo baixiño:

— Oes, esa nena ten unha mau de zucre.

— Non, ou, éche unha escaiola. Romperia un óso, e escaiolárona para que solde ben.

–Non, que é branca, é zucre.

A nena estaba a escachar coa risa cando a chamaron para facer a radiografia.

Ollei á xente que agardaba, e agora todos sorrian por dentro.

 

     Mándoche unha aperta. O teu curmao.

2010/11/26 Posted by | epistolário | Deixe um comentário

fotos_358

Lugo, 10 setembro 2009          ©xosé marra

2010/11/25 Posted by | fotografia | 4 comentários

fotos_357 noventa e tres anos

Sárria, 1 xaneiro 2007          ©xosé marra

2010/11/24 Posted by | fotografia | 2 comentários

fotos_356 máis jazz

XX FESTIVAL DE JAZZ DE LUGO

Lugo, 17 novembro 2010          ©xosé marra



2010/11/18 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

fotos_355 jazz

XX FESTIVAL DE JAZZ DE LUGO

Lugo, 12 novembro 2010          ©xosé marra

2010/11/17 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

viu ao papa

VISTO POR SANTY LÓPEZ

2010/11/15 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

fotos_354 a noite

 

Lugo, 12 novembro 2010          ©xosé marra

2010/11/14 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_094

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos.  Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira.  O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956.  E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera.  Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio.  Puxéronlle de nome Eugénia.  Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984.  Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores.  Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.

————————————————————————————————

     Mi querido primo:

De pronto, me olvidé de los ajos. Me preguntaba la gente si me había vuelto loca.

Apurando el paso, dirigí la vista hacia las libélulas, pero no dije ni una palabra. Sus ojos perfectos, potentes, enormes.

La cefalea me agita el pensamiento. Levanta los posos del fondo y enturbia mi agua por momentos.

El brillo del suelo me hace levitar. Dejé de tocar el suelo y mis pies se hacen suaves para acariciar el aire. Sabía que en mis pies está la salvación. En ellos concentro todos mis sentidos. Y siento. Se hacen hermosos como un beso leve. Tiernos. Sentimiento.

Ya nadie me pregunta por los ajos. Vuelan mariposas. Olor de madera y hongos.

Gota a gota las flores. Como conceptos que se caen, hojas en otoño. Desprendiéndose de la frágil memoria. Un colador roto que no retiene nada.

Olor de germen. Semilla. En el mar está el origen. Sudor. Sal.

Las formas imperfectas se vuelven hermosas.   Armonía.

Las puertas se abren.

     Un abrazo de Eugenia.

2010/11/12 Posted by | epistolário | 1 Comentário

fotos_353 outono

Os Ancares, 10 novembro 2010          ©xosé marra

2010/11/12 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_093

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos.  Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira.  O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956.  E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera.  Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio.  Puxéronlle de nome Eugénia.  Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984.  Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores.  Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.

————————————————————————————————

     Benquerida Eugénia:

Onte entrei no blog dunha amiga. E levei unha agradábel sorpresa. Dedicaba o seu último post a falar do meu blog. A loar as nosas misivas, as tuas e mais as miñas. Confesaba estar enganchada via móbil. Que cada vez que eu colgo algo aquí –foto ou escrito— a ela chégalle un aviso ao seu móbil. Conexións.

E o máis fermoso: que lé nos momentos de calma o que ti e mais eu escribimos. E que lle senta coma se fosen pílulas. Para o corazón.

Agora, eu busco o xeito de colgar decontino moitas entradas de diferentes cores para que cada unha delas, ao chegaren ao seu móbil, poidan soar coma notas diferentes e o seu telefone emita todo o dia a melodia  do asubio dun merlo na tarde. Para o corazón.

Ghalpon Ghalpon Ghalpon Ghalpon Ghalpon Ghalpon Ghalpon Ghalpon Ghalpon Ghalpon Ghalpon Ghalpon Ghalpon Ghalpon Ghalpon Ghalpon Ghalpon Ghalpon

 

     Recibe unha aperta do teu curmao.

2010/11/07 Posted by | epistolário | 1 Comentário

fotos_352 hoxe o mar

©xosé marra

2010/11/06 Posted by | fotografia | 1 Comentário

galiza laica

 

“O conselleiro da Presidéncia, Alfonso Rueda, defendeu

o que calificou coma unha “inversión rendíbel”

pois serán moitos os benefícios que a visita papal xerará a Santiago e a Galicia”

 

 

VIDEO

2010/11/05 Posted by | notícias | Deixe um comentário