un tal marra

mentras haxa escrav@s voluntári@s, haberá amos, e portanto, non haberá persoas libres

epistolário de eugénia nogueira riomol_103

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos.  Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira.  O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956.  E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera.  Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio.  Puxéronlle de nome Eugénia.  Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984.  Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores.  Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.

————————————————————————————————

     Mi buen primo:

Hoy se me metió la luna en la cabeza.

Navego floto en la música de Pink Floyd the dark side of the moon como quiero navegar tu agua, tu luz anaranjada.

Escribo por las paredes palabras sueltas y voy rellenando los espacios con frases, verbos, perífrasis, silencios.

Preocupada, fui al paleontólogo y me dijo tómese su tiempo, tómese un trilobites cada ocho horas cada ocho siglos cada ocho eras. Y vuelva el mes que viene. Quizá ya sea primavera y se encuentre usted mejor.

Refleja su luz en el tejado de enfrente. Y hace sombras en la noche luminosa. Tengo esta lunita en la cabeza cada vez que está llena.

     Te envío muchos abrazos. Eugenia.

Anúncios

2011/01/21 - Posted by | epistolário

4 comentários »

  1. he tenido que ir a ver que era trilobites.
    porque yo no tengo una lunita en la cabeza.
    ni la cabeza en las nubes.

    pena.

    Comentar por zeltia | 2011/01/21

  2. Esta miña curmá sempre a escarvar no tempo, sacando palabras raras. Non sei que terá na cabeciña….

    Comentar por untalmarra | 2011/01/21

  3. A min metéuseme na cabeciña o trilobites, será que vai buscando a lúa que se me instalou nun recanto detrás dos ollos, cando empezo a durmir.

    Comentar por alexghalpon | 2011/01/21

  4. eu ía por algo, porque non sabía que xa puxera…
    sabía que o lera,
    que máis veces que o lea, mais me gusta.
    pero non sabía que escribira xa.
    que ainda que a curmá esa ás veces non sei polo que non me cae ben, outras enfeitízame

    Comentar por Zeltia | 2011/02/08


Deixe uma Resposta

Preencha os seus detalhes abaixo ou clique num ícone para iniciar sessão:

Logótipo da WordPress.com

Está a comentar usando a sua conta WordPress.com Terminar Sessão / Alterar )

Imagem do Twitter

Está a comentar usando a sua conta Twitter Terminar Sessão / Alterar )

Facebook photo

Está a comentar usando a sua conta Facebook Terminar Sessão / Alterar )

Google+ photo

Está a comentar usando a sua conta Google+ Terminar Sessão / Alterar )

Connecting to %s

%d bloggers like this: