un tal marra

mentras haxa escrav@s voluntári@s, haberá amos, e portanto, non haberá persoas libres

fotos_626 luces

©XOSÉ MARRA

Lugo, 26 xaneiro 2013          ©xosé marra

Continuar a ler

Anúncios

2013/01/30 Posted by | fotografia, nubes | 5 comentários

fotos_625 a pomba

©XOSÉ MARRA

Lugo, 29 decembro 2012          ©xosé marra

Continuar a ler

2013/01/20 Posted by | fotografia | 1 Comentário

fotos_624 traballadores

OS TRABALLADORES DE CEMENTOS COSMOS, EN LOITA

©XOSÉ MARRA

Oural, 5 decembro 2013          ©xosé marra

Continuar a ler

2013/01/15 Posted by | fotografia | 1 Comentário

fotos_623 servizo urbano

©XOSÉ MARRA

Lugo, 11 xaneiro 2013          ©xosé marra

Continuar a ler

2013/01/12 Posted by | fotografia | 2 comentários

fotos_622 logo vén o antroido

©XOSÉ MARRA

Sárria, 18 febreiro 2006          ©xosé marra

Continuar a ler

2013/01/11 Posted by | fotografia | 4 comentários

fotos_621 todo pasa, todo chega

©XOSÉ MARRA

Lugo, 1 setembro 2012          ©xosé marra

Continuar a ler

2013/01/10 Posted by | fotografia | 5 comentários

fotos_620 á rapañota

OS CARAMELOS

©XOSÉ MARRA

Cabalgata dos reis. Lugo, 5 xaneiro 2013          ©xosé marra

Continuar a ler

2013/01/09 Posted by | fotografia | 1 Comentário

fotos_619 verde

©XOSÉ MARRA

Lugo, 6 xaneiro 2013          ©xosé marra

Continuar a ler

2013/01/09 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

fotos_618 conversa de cabezudos

©XOSÉ MARRA

Lugo, 5 xaneiro 2013          ©xosé marra

Continuar a ler

2013/01/06 Posted by | fotografia | 2 comentários

epistolário de eugénia nogueira riomol_123

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos.  Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira.  O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956.  E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera.  Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio.  Puxéronlle de nome Eugénia.  Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984.  Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores.  Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.

————————————————————————————————

     Mi querido primo:

Floreció el jazmín de invierno. Pequeñas flores amarillas a lo largo de los tallos verdes que trepan. Cuando son las noches más largas y los días menos luminosos. Solsticio maya. Sin fin del mundo. Comienza una nueva era. Aunque no somos mayas. Somos vikingos. En medio de la urbe. Desenvainamos nuestras espadas ante los escaparates en rebajas, con luces navideñas. Desembarcamos en la vida cotidiana, en el ir y venir de las aceras. Y cuando al fin nos encontramos solos ante la noche y repasamos lo que fue el día, podemos estar felices si recordamos una sonrisa hermosa, una mirada cómplice, una palabra amable. Porque esa es la base para una nueva era. Construida con amor.

     Un gran abrazo de tu prima Eugenia.

Continuar a ler

2013/01/03 Posted by | epistolário | 1 Comentário