un tal marra

mentras haxa escrav@s voluntári@s, haberá amos, e portanto, non haberá persoas libres

epistolário de eugénia nogueira riomol_139

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.


 

     Benquerida Eugénia:

Esta tarde na terraza eu cortaba herbas e varría as follas secas que o outono deixou caer.
Mentras, un neno xogaba ao agocho desde unha xanela veciña. Olaaaaaa…. veciiiño!
Aquí, mira, veciiiño! Eu miraba e el agachábase. Olaaaa…. veciño, aquíiiii….
Nun momento que eu entrei para a cociña, sentino berrar: ei, non te vaias, veciño… ei, veciño… non te vaias… xardineiro… ei, xardineiro!
E chegoume á alma. Gostei daquel nome. Xardineiro. Sentinme feliz. Iso quería decir que a miña terraza parecíalle un xardin. Xa non só ao merlo e ao curroxo, tamén a un neno.
Cun sorriso, pechei a porta da cociña e saín á rúa para encargar o butano.
E ilumináronse todas as farolas. Hora máxica.

     Moitos bicos do teu curmao.

Anúncios

2017/11/26 Posted by | epistolário | Deixe um comentário

fotos_951 cen anos

©XOSE MARRA

2017/11/24 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_138

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.


 

     Mi querido primo:

Ocurre siempre. Cada vez que entro en el baño y me siento, empiezo a recordar fragmentos de mi vida pasada.

Ignoro la causa. ¿Qué será lo que hay en mi baño, que me provoca el recuerdo?

Después de repetirse numerosas veces, un día de pronto me dí cuenta: al pie de la bañera tengo una alfombrilla, un farrapo de esos que comprábamos en Portugal y ahora venden los chinos, de tejidos sintéticos de múltiples colores. Tengo la sospecha de que funciona al mirarlo como un misterioso código de barras que mis ojos leen. Y activan los recuerdos. Como un código QR. Dependiendo de a qué zona de la alfombrilla mire, diferentes recuerdos afloran. Creo incluso que va renovándose cada día, cuando la piso al salir de la ducha. Surgen nuevas combinaciones que generan nuevas evocaciones.

     Recibe un cariñoso abrazo de Eugenia.

2017/11/20 Posted by | epistolário | Deixe um comentário

fotos_950 o paso cambiado

©XOSE MARRA

2017/11/19 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

fotos_949 wily

WILY

©XOSÉ MARRA

2017/06/12 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

fotos_948 talvez

©XOSE MARRA

2017/05/17 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

fotos_947 agora

©XOSE MARRA

2017/05/17 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

dez anos

SEIS DE ABRIL©XOSE MARRASárria, 19 marzo 2006      ©xosé marra

2017/04/06 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

fotos_946 neva

©XOSÉ MARRA

2017/03/23 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

fotos_945 midríase

©XOSÉ MARRA

2017/03/16 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_137

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.

————————————————————————————————

     Mi buen primo:

Había dejado de escribir hermoso.

Le crecían las pestañas hasta cerrar el paisaje. Las nubes eran inocentes. Aquella luz mortecina y gris no inspiraba nada.

Hacía tiempo que no escribía, quizá porque le faltaban estímulos. Palabras, miradas, abrazos. Unos ojos enfrente en los que reflejarse. Que la llenaran de luz. O un pájaro.

Mientras observaba cómo las hormigas dibujaban infinitos caminos sobre el suelo verde de la terraza, dejó que el viento acariciara su piel blanca.

Una esfinge colibrí se acercó volando rápidamente a los geranios, y se quedó inmóvil ante una flor. Estiró su espiritrompa y comenzó a libar.

Entonces ella se puso a escribir estas líneas.

     Te envía un fuerte abrazo tu prima

     Eugenia.

2017/03/09 Posted by | epistolário | Deixe um comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_136

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.

————————————————————————————————

     Benquerida Eugénia:

Escuréceme a chuvia. Abráiame ese baleiro que nos move a dous millóns de kilómetros por hora.

As nubes grises deixan caer as pálpebras, e eu soño. Con verbos inventados. A pel envólveme, acaríñame na alma, e sorrín todos os recantos.   

Médrame a calma cando durmo, desaparecen as paredes da casa, as pedras da rúa, e os ruídos da xente.  E xurde un ceo limpo e sen palabras.

Expándese o Universo e con el nós.

     Recibe unha aperta forte do teu curmao.

2017/02/01 Posted by | epistolário | 2 comentários

fotos_944 o vento

8649927468_n

2016/09/24 Posted by | fotografia | 1 Comentário

fotos_943 o sol na pel

_dsf2219-copia

2016/09/24 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

fotos_942 matías loureiro

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

2016/09/24 Posted by | fotografia | 1 Comentário