un tal marra

mentras haxa escrav@s voluntári@s, haberá amos, e portanto, non haberá persoas libres

fotos_974 as laranxas

2021/05/18 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_155

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.


__Querida curmá Eugénia:

Toda a existencia nese momento sabe a laranxas. Todo o cuarto, os libros, as máscaras da parede, os trens da maqueta, as miñas maus, o bolígrafo, este papel.

Nun perfecto equilibrio entre amargo, doce e acedo.

Sempre lle encargo as laranxas por caixas, desde hai xa case 20 anos. Son de cultivo ecolóxico. Ás veces, Jordi sorpréndeme cun agasallo. No interior do último envío, ademáis dos enormes e saborosos cítricos, viña un tarro sen etiqueta, cheo de marmelada caseira de laranxas.

Nos almorzos, logo de preparar o café, coma nunha cerimonia solemne, fago unhas torradas de pan, e saco o aromático tarro da neveira. E gozo.

Adminístroa coma un tesouro prezado e único.

__Recibe unha grande aperta do teu curmao.

2021/05/18 Posted by | epistolário | Deixe um comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_154

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.


___Mi querido primo:

Un flash, una puerta abierta al viento, la monda de las manzanas entre la hierba, una alcachofa cortada en dos mitades, la flor del jazmín de invierno entre rejas verdes, una silla, un aeroplano, el estruendo de un granizo en medio de la tormenta, ese plástico irrompible, la baldosa del suelo que brilla bajo la lluvia, un mes de marzo que empieza, una mano que tiembla, unos pasos en el techo, la pared blanca y firme, ese olor a fresco y el vapor en la cara, un bolsillo vacío, un geranio en la ventana, un cortaúñas brillante, el pajarillo perdido entre nubes grises que corren gritándole al viento que rola al sur, el chirrido de una puerta, las voces de los vecinos, el timbre de abajo, los estantes de arriba, el este, el oeste, los tacones de aguja, el tango y la copla, el humo del incienso, la luna llena en medio de la noche, una boina negra en la cabeza ausente, mis dedos bailando en el teclado y escribiendo lo que se les ocurre sin pensar en más, un retrato, la cagada de una mosca en una foto antigua, el muro de piedra y el lagarto que lo pisa, el agua cayendo desde la cisterna de arriba, el ruido de  un avión, un murciélago volando, un metro, una regla, un cartabón, las semillas del maíz esperando por la tierra, las zapatillas que pisan otra vez ese suelo, la brocha que cubre de amarillo el canalón de bajada, un papel arrugado en el cesto, una pisada, los cables enredados diciéndome algo, tu boca tu boca tu boca tu boca tu boca tu boca tu boca tu boca.

___Un gran abrazo de Eugénia.

2021/03/01 Posted by | epistolário | Deixe um comentário

fotos_973 memorias

2021/03/01 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_154

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.


__Benquerida Eugénia:

Confinado en si. Convivente consigo mesmo.

Sen contactos, sen visitas. Tráenlle as cousas @s repartidores e @s transportistas. Só fala con el@s o imprescindíbel. Ola, bos días. DNI? 01020304letraZ. Grazas, bos días. Varios recados cada día. Non fala máis nada en toda a xornada. Só con el@s, e só iso.

Xa non sabe falar outra cousa. Cero un cero dous cero tres cero catro letra zeta. Séntese coma os prisioneiros dos filmes bélicos ou de espías, que cando son interrogados só din o seu número de chapa, gradación e reximento. Nesta cadea, de arresto domiciliario.

Nesta situación pandémica, as palabras vanse extinguindo pola falta de uso, esmorecen esquecidas nos recantos do cerebro.

Sinais de fume.

__Unha aperta virtual do teu curmao.

2021/01/23 Posted by | epistolário, fotografia | Deixe um comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_153

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.


__Querido primo:

La señora del cuarto B apenas se deja ver ni oír por la semana. Es silenciosa y discreta. No nos enteramos de que existe.

Pero cuando llega el domingo, recibe a numerosos invitados. Acuden gentes como Manolo Escobar, Julio Iglesias, Rocío Dúrcal, Demis Roussos, Juan Pardo, Joaquín Sabina… Y la arman gorda, juntan sus voces diversas y cantan coplas, valses y rancheras.

La señora del cuarto B todas las tardes de domingo abre de par en par las ventanas para ventilar, para que salgan las voces acumuladas de tantos cantos entusiastas. E invade el aire del vecindario, que no puede poner su atención en otra cosa que en esas letras de amor y celos, melancólicas y apasionadamente angustiosas. Sólo te pido / que me hagas la vida agradable / si decides vivirla conmigo. Los domingos.

__Un abrazo, de Eugenia.

2020/09/27 Posted by | epistolário | Deixe um comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_152

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.


__Miña querida curmá Eugénia:

Levaba meses sen conectar a computadora portátil.

Cando a puxen en marcha, comezou a emitir multitude de alertas e avisos de perigo, inseguridade, actualización.

Púxena a actualizar e logo de varias horas suplicoume que a reiniciara. Así o fixen.

Cando volveu prender, o reloxo de esfera e agullas, desde un recanto da pantalla, marcaba as doce en punto. Parecía ter só unha agulla ergueita.

O reloxo numérico indicaba que eran as 07:16 e a data, día 4 de decembro do ano 13426.

Sentinme vello con 11470 anos, pero moi ben conservado.

No apartado “mudar data e hora” apareceu un aviso: “Este calendario non ten suficientes números para indicar a data actual”. Así que a computadora estaba certamente no ano 13426!!

Ben sei que era unha oportunidade única de coñecer o futuro deste planeta, pero non tiven o valor de entrar nas noticias da actualidade.

Comecei a dar marcha atrás manualmente no calendario, que estaba no 31/12/2999, ata chegar a setembro do 2020. Vertixe enorme.

Cun gran mareo, situeino no día 25. E reiniciei de novo.

Ao se abrir, regresou a este momento. Mirei a choiva na xanela, a “window” da vida, e sentín o aire, a luz, os sons.

E respirei fondo o presente. Gozando del.

__Un forte abrazo do teu curmao.

2020/09/26 Posted by | epistolário | Deixe um comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_151

__Mi querido primo:

Yo era un pez

y la noche se multiplicaba por dos.

Voy a plantar un pájaro

en mi jardín

para que venga Dalí

a regarlo con su mirada.

Porque a veces el corazón

cuando lo apretamos

produce flores.

__Muchos besos de Eugénia.

2020/09/26 Posted by | epistolário | Deixe um comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_150

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.


__Benquerida Eugénia:

Colecciono días. Vounos amoreando nun recanto da sala, e ás veces non os dou gastado. Fican aí, á espera de seren utilizados. E van quedando esquecidos.

Algunhas veces, buscando un libro, unha camisa, un papel, atopo un deses días gardados e gozo del, úsoo para facer as cousas das que gosto moito, ou as que teño pendentes.

__Unha grande aperta do teu curmao.

2020/09/24 Posted by | epistolário | Deixe um comentário

EXPOSICIÓN VIRTUAL NO FESTIVAL DE PARDIÑAS 2020

blog_xosemarra_covid.008VER GALERÍA

2020/08/02 Posted by | exposiciós, fotografia | Deixe um comentário

fotos_972 nós

Dsc_0022

2020/05/07 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

fotos_971 peregrinos

_DSF8201

2020/05/07 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

fotos_970 vou apuntando

_DSF1005

2020/05/07 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_149

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.


     Benquerida Eugénia:

Despertoume o teléfono. A miña amábel amiga, que nestes días de confinamento é un dos meus contactos co mundo exterior, tráeme víveres. Déixamos na porta do meu zulo. A ela tocoulle estar na fronte da batalla. Xúnguennos moitas cousas, moitos recordos, moitas ausencias.

Chamábame para preguntar que pescada quero, se corazóns ou filetes sen pel. Elixo corazóns. Sempre.

     Recibe unha aperta virtual do teu curmao.

 

2020/05/07 Posted by | epistolário | Deixe um comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_148

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.


 

     Benquerida Eugénia:

Anoto os bicos e os abrazos que che debo

co lápis da orella, nun caderno con corda que marca as páxinas.

Apunta ti tamén as apertas que me adeudas

As apertas prohibidas nestes días de xeo.

E cando remate esta reclusión,

o día da paga,

será a gran festa dos abrazos eternos.

      Recibe un abrazo (apúntamo) do teu curmao.

2020/03/15 Posted by | epistolário | Deixe um comentário