un tal marra

mentras haxa escrav@s voluntári@s, haberá amos, e portanto, non haberá persoas libres

epistolário de eugénia nogueira riomol_162

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.


Benquerida Eugénia:

Era unha zona de camiños de terra, sen asfaltar. Casas, escaleiras.

Quería subir á cidade. Non atopaba o camiño. Pregunteille a un rapaz.

Eu estaba ao pé dunha escaleira, entre dúas casas. De arriba saíu unha muller e tirou unha tina de plástico azul. Collina e pouseina no chao. Un rapaz víume e preguntou se era da súa irmá. Eu dixen non sei, tirouna de arriba. Grazas, repostou el.

E pregunteille como subir á cidade.

Segue por aquí, e a segunda escaleira que atopes, xa te leva.

Camiñei, e cada vez o camiño era máis de terra, e logo de lama e auga.

Unha rapaza toda coberta de lama, de xionllos, mentras facía traballos cotiáns, preguntoume se estaba só. Dixen que non, que me agardaban uns amigos. Gardei o reloxo no peto.

Niso, apareceu un rapaz altísimo con outros de estatura normal. Mirábanme extrañados. Un deles comezou a tocar unha melodía nun tendón do meu pescozo, coma se fose a corda dunha guitarra. Eu ría.

Continuei o meu camiño. Aquilo era cada vez máis inhóspito. Non había nada, ninguén circulaba.

E aí espertei.

Envíoche unha grande aperta.

O teu curmao.


2022/04/01 Posted by | epistolário | Deixe um comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_161

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.

———————————————————–

__Querido primo:

La semana pasada fui al médico de cabecera. Después de interrogarme y observarme desde diferentes ángulos, guardó silencio y, acto seguido, me diagnosticó un dolor de niebla. Y para confirmarlo, me derivó al meteorólogo.

En las pruebas realizadas por éste, fueron detectados un potente anticiclón de 1033 milibares a la altura de mi sien izquierda, y un centro de bajas presiones encima de mi cabeza, hacia la derecha. Consecuencia de todo ello, un flujo elevado de Nordeste, con un ligero aventamiento y una inversión térmica.

Como remedio, me recetó vientos del Sur y un rayo de sol cada tres horas, filtrado por cúmulos y estratos.

Ahora, las nieblas van disipándose cuanto más al Norte.

__Te envía un fuerte abrazo

tu prima Eugénia.

2022/01/31 Posted by | epistolário | Deixe um comentário

fotos_975 as bólas

©xosé marra/2021

2021/12/23 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_160

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.


__Miña benquerida Eugénia:

Faciamos estradas e carreiros. Algunhas tiñan pasadizos por baixo das raíces dos plátanos de sombra, os da ringleira do fondo da praza, xunto á parede do murallón, a que daba ao abismo, á empinada costa que sobe desde o estanco da Bocacha, facendo unha curva á esquerda, ata a igrexa de Santa Mariña e o Casino. Onde tiña o taboleiro coa carteleira o cine Cissa.

Aló, nese espacio entre os bancos de madeira e a parede do abismo, que era tamén coma un longo banco de pedra, xogabamos ás canicas. De cristal, con espirais de múltiples cores. Todas diferentes, cun mundo de seu dentro. Laranxas, verdes, azuis e amarelos. Dentro dunha esfera de cristal incoloro e transparente.

Nunha caixa esquecida nun armario, perdida nunha das mudanzas, hoxe atopei nove canicas que ao velas fixéronme voltar á Praza de Santa Mariña, aos recreos da academia de arriba.

Algunha delas está tan picada de golpes que cáseque non se lle ven as cores. Esa gañeina a non recordo quen. Cando gañabas a partida, quedabas coa bóla do contrario. E moitas teño perdido.

Ainda recordo onde as merquei: a das espirais verdes, pequena, era da tenda do Cereiro, que estaba na casa das Arsenias, fronte á escalinata; unha verde e branca, outra laranxa, e a azul con brillos brancos mercáraas en casa Pintos.

Cando as miro con calma, cada unha devólveme diferentes sensacións. Unha viaxe no tempo. Nese tempo de  cristal que permanece dentro destas bólas.

__Unha aperta grande do teu curmao.

2021/12/22 Posted by | epistolário | Deixe um comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_159

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.


__Benquerida curmá Eugénia:

Aquel día chorei. Naquel patio de butacas, vibrando coa música.

Forzándome a ser consciente de estar aló, nese momento, da presencia total, de que eu estaba e de que aquel grande, aquela persoa que facía soar pezas xa coñecidas pero que nacían de novo naquel momento, estaba tamén naquel escenario. No mesmo espacio físico ca min.

Hoxe atopei esta entrada dentro dun libro do fotógrafo Marc Riboud que merquei aqueles días na Casa do Libro. Foramos a miña amiga e eu a Madrid, ver a exposición do World Press Photo. E vimos o anuncio do concerto. Corremos para conseguir as entradas. Teatro Monumental. Mercamos unha petaca de JB, e aló fomos. Fila 13, números 34 e 35.

Non sei canto tempo durou, pero foi breve e eterno.

Un momento de éxtase foi cando no medio dun tema un espectador non puido aguantar sentado e saíu ao corredor, fronte ao escenario, poseído por movementos espasmódicos, case epilépticos, mentras o músico lle correspondía con saxofonazos brillantes.

Sonny Rollins tiña 60 anos e toda a forza do universo aquel 31 de outubro 1990.

__Moitos bicos do teu curmao.

2021/12/17 Posted by | epistolário | 2 comentários

epistolário de eugénia nogueira riomol_158

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.


___Benquerida Eugénia:

Onte modernizáronme. Puxen a re-vacina. Moderna.

E logo de ler na prensa seria o caso da señora que non deixa revacinar ao fillo porque despois da primeira péganselle os imáns no peito, ando a observar os seus efectos en min.

Probei con todo o xogo de cubertos de aceiro inoxidable, pero non se me pegan.

Teño unha lixeira dor sen importancia no brazo da picada. Pero comezo a sentir moi ben o 5G. Xa recibo o sinal da wifi sen necesidade de me conectar á internet.

Tamén sinto moita fame, e apetéceme comer uns parafusos que teño na caixa de ferramentas. E moito me prestan os chupitos de tres-en-uno.

Seica hai persoas aínda máis avanzadas: a miña irmá sente os efectos secundarios dous días antes da inxección.

En fin, querida Eugénia, eu seguirei de momento enviándoche estas misivas polo correo ordinario, aínda que xa non sexa necesario.

Cóidate moito, e recibe unha forte aperta do teu curmao.

2021/12/15 Posted by | epistolário | Deixe um comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_157

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.


__Mi querido primo:

Hay un momento en el que se apaga el mundo y se enciende el sol.

Son veinticinco minutos irrenunciables de cada día. Como el enchufe del cargador de baterías. No existe nada más.

El único límite es la piel. Límite y nexo. Unión del aire y de la luz con la materia orgánica.

La vuelta al origen. La integración con el universo. Sin lastres.

__Te envío un sincero abrazo.

2021/08/27 Posted by | epistolário | Deixe um comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_156

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.


__Benquerida Eugénia:

Todo está mudando.

Está a soplar sur-suroeste. Algún burato nas nubes agasállame cunha raiola na pel. Agosto non agosta. Tempo estraño.

Quecemento global, pero arrefría o verao.

Decía un home no Xistral como non vai soplar o aire, se teñen eses ventiladores prendidos, non paran de dar voltas nin pola noite.

Desde que andiveron na Lúa, todo está a mudar. Tanto lixo cósmico, tantos cacharros na órbita, fan sombra e non deixan correr o aire nin a luz.

Fago unha encomenda na tenda de abaixo, nesta mesma rúa, e chégame logo de tres días. E encargo o mesmo telemáticamente e recíboo ao día seguinte, desde non sei que país. Algo está mal, todo está a mudar.

Cando era estudante en Compostela, cada quince ou vinte días, chamabamos á casa desde unha cabina telefónica da Rúa Nova, ou desde o Venecia co contador de pasos, e pagabámoslle a chamada ao pai de Suso e Xelís de Toro, que era o dono da cafetería. Ou desde o Colón, onde tomaba o café Bautista Álvarez, xunto ao cine Capitol. Agora, se un estudante recibe un guasap da mai e non contesta en dez minutos, xa están mobilizando ao 112, bombeiros, policías, protección civil, 061, e outras forzas.

Este ano apañei os allos no mes de xuño. Xa estaban medrados e secos. Nunca os collera tan cedo.

Algo vai mal, todo está a mudar.

__Recibe unha forte aperta do teu curmao.

2021/08/04 Posted by | epistolário | Deixe um comentário

fotos_974 as laranxas

2021/05/18 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_155

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.


__Querida curmá Eugénia:

Toda a existencia nese momento sabe a laranxas. Todo o cuarto, os libros, as máscaras da parede, os trens da maqueta, as miñas maus, o bolígrafo, este papel.

Nun perfecto equilibrio entre amargo, doce e acedo.

Sempre lle encargo as laranxas por caixas, desde hai xa case 20 anos. Son de cultivo ecolóxico. Ás veces, Jordi sorpréndeme cun agasallo. No interior do último envío, ademáis dos enormes e saborosos cítricos, viña un tarro sen etiqueta, cheo de marmelada caseira de laranxas.

Nos almorzos, logo de preparar o café, coma nunha cerimonia solemne, fago unhas torradas de pan, e saco o aromático tarro da neveira. E gozo.

Adminístroa coma un tesouro prezado e único.

__Recibe unha grande aperta do teu curmao.

2021/05/18 Posted by | epistolário | Deixe um comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_154

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.


___Mi querido primo:

Un flash, una puerta abierta al viento, la monda de las manzanas entre la hierba, una alcachofa cortada en dos mitades, la flor del jazmín de invierno entre rejas verdes, una silla, un aeroplano, el estruendo de un granizo en medio de la tormenta, ese plástico irrompible, la baldosa del suelo que brilla bajo la lluvia, un mes de marzo que empieza, una mano que tiembla, unos pasos en el techo, la pared blanca y firme, ese olor a fresco y el vapor en la cara, un bolsillo vacío, un geranio en la ventana, un cortaúñas brillante, el pajarillo perdido entre nubes grises que corren gritándole al viento que rola al sur, el chirrido de una puerta, las voces de los vecinos, el timbre de abajo, los estantes de arriba, el este, el oeste, los tacones de aguja, el tango y la copla, el humo del incienso, la luna llena en medio de la noche, una boina negra en la cabeza ausente, mis dedos bailando en el teclado y escribiendo lo que se les ocurre sin pensar en más, un retrato, la cagada de una mosca en una foto antigua, el muro de piedra y el lagarto que lo pisa, el agua cayendo desde la cisterna de arriba, el ruido de  un avión, un murciélago volando, un metro, una regla, un cartabón, las semillas del maíz esperando por la tierra, las zapatillas que pisan otra vez ese suelo, la brocha que cubre de amarillo el canalón de bajada, un papel arrugado en el cesto, una pisada, los cables enredados diciéndome algo, tu boca tu boca tu boca tu boca tu boca tu boca tu boca tu boca.

___Un gran abrazo de Eugénia.

2021/03/01 Posted by | epistolário | Deixe um comentário

fotos_973 memorias

2021/03/01 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_154

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.


__Benquerida Eugénia:

Confinado en si. Convivente consigo mesmo.

Sen contactos, sen visitas. Tráenlle as cousas @s repartidores e @s transportistas. Só fala con el@s o imprescindíbel. Ola, bos días. DNI? 01020304letraZ. Grazas, bos días. Varios recados cada día. Non fala máis nada en toda a xornada. Só con el@s, e só iso.

Xa non sabe falar outra cousa. Cero un cero dous cero tres cero catro letra zeta. Séntese coma os prisioneiros dos filmes bélicos ou de espías, que cando son interrogados só din o seu número de chapa, gradación e reximento. Nesta cadea, de arresto domiciliario.

Nesta situación pandémica, as palabras vanse extinguindo pola falta de uso, esmorecen esquecidas nos recantos do cerebro.

Sinais de fume.

__Unha aperta virtual do teu curmao.

2021/01/23 Posted by | epistolário, fotografia | Deixe um comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_153

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.


__Querido primo:

La señora del cuarto B apenas se deja ver ni oír por la semana. Es silenciosa y discreta. No nos enteramos de que existe.

Pero cuando llega el domingo, recibe a numerosos invitados. Acuden gentes como Manolo Escobar, Julio Iglesias, Rocío Dúrcal, Demis Roussos, Juan Pardo, Joaquín Sabina… Y la arman gorda, juntan sus voces diversas y cantan coplas, valses y rancheras.

La señora del cuarto B todas las tardes de domingo abre de par en par las ventanas para ventilar, para que salgan las voces acumuladas de tantos cantos entusiastas. E invade el aire del vecindario, que no puede poner su atención en otra cosa que en esas letras de amor y celos, melancólicas y apasionadamente angustiosas. Sólo te pido / que me hagas la vida agradable / si decides vivirla conmigo. Los domingos.

__Un abrazo, de Eugenia.

2020/09/27 Posted by | epistolário | Deixe um comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_152

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.


__Miña querida curmá Eugénia:

Levaba meses sen conectar a computadora portátil.

Cando a puxen en marcha, comezou a emitir multitude de alertas e avisos de perigo, inseguridade, actualización.

Púxena a actualizar e logo de varias horas suplicoume que a reiniciara. Así o fixen.

Cando volveu prender, o reloxo de esfera e agullas, desde un recanto da pantalla, marcaba as doce en punto. Parecía ter só unha agulla ergueita.

O reloxo numérico indicaba que eran as 07:16 e a data, día 4 de decembro do ano 13426.

Sentinme vello con 11470 anos, pero moi ben conservado.

No apartado “mudar data e hora” apareceu un aviso: “Este calendario non ten suficientes números para indicar a data actual”. Así que a computadora estaba certamente no ano 13426!!

Ben sei que era unha oportunidade única de coñecer o futuro deste planeta, pero non tiven o valor de entrar nas noticias da actualidade.

Comecei a dar marcha atrás manualmente no calendario, que estaba no 31/12/2999, ata chegar a setembro do 2020. Vertixe enorme.

Cun gran mareo, situeino no día 25. E reiniciei de novo.

Ao se abrir, regresou a este momento. Mirei a choiva na xanela, a “window” da vida, e sentín o aire, a luz, os sons.

E respirei fondo o presente. Gozando del.

__Un forte abrazo do teu curmao.

2020/09/26 Posted by | epistolário | Deixe um comentário