un tal marra

mentras haxa escrav@s voluntári@s, haberá amos, e portanto, non haberá persoas libres

epistolário de eugénia nogueira riomol_147

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.


 

      Benquerida Eugénia:

Agardabamos que viñera.

Sentín que subía pola costa, asubiando unha cantiga.

Chegou nun biciclo deses antigos, cunha roda grande e a outra pequena. Asi, montado nel, todo o longo que el é. Alegre.

E nós, alegres e sorprendidos.

Toda a tarde falamos e rimos.

Eu pregunteille se non trouxera máis roupa de abrigo. Que iba friaxe.

Non importa, dixo, e deitouse. Tapámolo cunha manta.

Ao pouco tempo, só estaba a manta. Mirámonos. Entre alegres e resignados.

Eu iba facer unha foto cando chegou na bicicleta, pero non a fixen.

E menos mal que estabas ti e tamén o viches, que senón ibades decir que eu toleei.

     Mándoche unha aperta grande. Teu curmao.

2019/04/23 Posted by | epistolário | Deixe um comentário

fotos_969 deixarse levar

©XOSÉ MARRA

2019/04/20 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

fotos_968 días adentro

©XOSÉ MARRA

2019/04/05 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_146

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.


    

      Querida Eugénia:

Pelar as patacas amodiño. Coa mente perdida.

Dar de comer ás galiñas. Con calma.

Sentir chover no tellado. Chuvia mansa.

A leña, a estalar na cociña. E o caldo, a ferver.

Canta o río cantigas de neve. Lava as pedras.

Na cheminea, fume branco de carballo.

Habemus pacem.

     Recibe unha aperta agarimosa do teu curmao.

2019/03/12 Posted by | epistolário | Deixe um comentário

fotos_967 ler

©XOSÉ MARRA

2019/02/07 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_145

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.


     Estimada Eugénia:

Disme que dous meses logo pasan. Depende.

Xa sabes o da relatividade do tempo. Coma cando explican o de viaxar a Marte

AMARTE

coa velocidade da luz,

tardar dous anos en voltar, mentras acó na Terra terían pasado centos de anos.

(éche algo que nunca entendín moi ben…)

E asi, dous meses na India poden ser anos acó. Ou mesmo o contrario, pois se aquí-nunca-pasa-nada pode ser coma se saíras por unha porta e, aos dez minutos, volveras entrar. Pero botaches dous meses fóra.

E seguramente para ti, por dentro, eses dous meses foron centos de anos.

AMARTE.

(si, vai ser o mellor)

     Recibe un abrazo do teu curmao.

2019/02/07 Posted by | epistolário | Deixe um comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_144

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.


´    Estimada Eugénia:

Ollei para a xanela, e… xa está, outra vez!:  Só se vían raias. Verticais, horizontais, de esguello. En branco e negro.

Erguinme da cadeira e comecei a fuchicar na roda da persiana. As raias variaban a dirección, pero seguían alí. Non se vía outra cousa.

Será do Picato, pensei. Sempre o repetidor do demo.

Na radio deron no parte que era obrigatorio o uso de cadeas, entre outros, na Fontaneira, na Vaqueiriza, na Xesta, no Cebreiro e no Picato.

     Mándoche unha forte aperta.

     O teu curmao.

2019/02/01 Posted by | epistolário | Deixe um comentário

fotos_968 dereitos

©XOSE MARRA

2018/12/12 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_143

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.


    

     Benquerida Eugénia:

Estase a falar, e a condear por ilo a persoas, do delito de odio?

O odio non é un delito. Se acaso sería un dereito. Chungo, pero un dereito.

Hai o delito de soberbia? porque habería moitas persoas encausadas se existira o delito de soberbia.

E o delito da falta de ética? E de estética, o delito do mal gusto?

Axiña nos meterán o delito da luxuria.

Delitos ou pecados? Como era aquilo dos pecados capitais?

E os actos impuros? cantos se cometen desde os poderes?

O código penal vaise asemellando de novo ao catecismo.

     Recibe unha forte aperta do teu curmao.

2018/07/21 Posted by | epistolário | Deixe um comentário

fotos_967 Wily

Nos seus comezos coma escultor, Wily (Antonio Taboada) presentou unha peza tallada en madeira, a “Santa Bendita”, á Bienal da Fundación Araguaney. Foi seleccionado. Tamén os seus amigos Paío e Lareo. Esta foto foi feita o día da inauguración da Bienal, en Compostela. [Película Kodak TRI-X] ©xosé marra/2018

©XOSÉ MARRA

2018/06/10 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_142

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.


 

     Benquerida Eugénia:

Coa calor saen de compras.

Veñen mercar víveres  á cociña, grande área comercial, feira comarcal.

Camiñan en ringleiras ordenadas, intercambian datos coas antenas:

–“Háiche un mel moi bo nas beiras dun bote de vidro no segundo andel do armario branco, xunto á cociña. Vai axiña, que ten moita demanda”.

Cando pouso un vaso no mármore da cociña, o eco fainas bulir frenéticas, rompanfilas, comezan a organizar a defensa, pásanse información. Ata que se normaliza a situación e de novo flúen os camiños.

Non sei cantos días durará. Dependerá das isobaras. Cando entre a próxima borrasca, xa estarán nas súas casas, organizando o almacén.

     Unha aperta do teu curmao.

 

2018/04/19 Posted by | epistolário | Deixe um comentário

fotos_966 aínda ten que chover

©XOSÉ MARRA

2018/04/19 Posted by | fotografia | Deixe um comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_141

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.


 

   Benquerida Eugénia:

“–Linguaxe fotográfica.

 –Linguaxe que…? Dixo o director.

Acababan de fichar á fotógrafa máis eficaz do mundo: a famosa Cedida.

Capitaneados pola nova supercurranta, o equipo de esmarfóns da redacción cubrirían todas as noticias. Estarían sempre no lugar dos feitos. A feito. As fotos sairían perfectas, enfocadas, nídias e de fermosas cores. Nelas veríase todo. Para que a liguaxe fotográfica?

–Oes, compañeiro plumilla, sabes que cada vez que fas unha foto co teu celular e a publicas no diario estás colaborando á extinción d@s fotoxornalistas? Coidabas que non traballabamos porque non queriamos? Si, temos sona de vagos, algo diso hai. Non digo que sexa culpa vosa, pero sen sabelo/querelo, colaborades. Por iso informo.

 

Axiña se publicarán só selfies e imaxes de cámaras subxectivas colocadas nos lentes ou na pucha. 

Noticias coma ‘Morre esmagado por unha árbore que cortaba’ Asina a foto o propio morto. Autoxestión informativa.”

     Unha aperta do teu curmao.

2018/02/19 Posted by | epistolário, fotografia | Deixe um comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_140

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.


 Benquerida Eugénia:

Hoxe soñei.

Non soñei contigo, pero andabas ti por alí.

Eu padecía unha migraña, ou algo semellante, e non me calmaba.

Entón, ti dicíasme que tiñas a solución: cumpría atopar un grilo que emitía un son determinado, de maneira que as súas vibracións anulaban o meu mal.

Só tiñas que dar co grilo axeitado.

E eu non tiña máis que escoitar o seu cri-cri-cri.

     Recibe unha forte aperta do teu curmao.    

 

2018/02/09 Posted by | epistolário | Deixe um comentário

fotos_965 só as pingueiras

©XOSÉ MARRA

2018/02/05 Posted by | fotografia | 1 Comentário