un tal marra

mentras haxa escrav@s voluntári@s, haberá amos, e portanto, non haberá persoas libres

epistolário de eugénia nogueira riomol_143

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.


    

     Benquerida Eugénia:

Estase a falar, e a condear por ilo a persoas, do delito de odio?

O odio non é un delito. Se acaso sería un dereito. Chungo, pero un dereito.

Hai o delito de soberbia? porque habería moitas persoas encausadas se existira o delito de soberbia.

E o delito da falta de ética? E de estética, o delito do mal gusto?

Axiña nos meterán o delito da luxuria.

Delitos ou pecados? Como era aquilo dos pecados capitais?

E os actos impuros? cantos se cometen desde os poderes?

O código penal vaise asemellando de novo ao catecismo.

     Recibe unha forte aperta do teu curmao.

Anúncios

2018/07/21 Posted by | epistolário | Deixe um comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_142

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.


 

     Benquerida Eugénia:

Coa calor saen de compras.

Veñen mercar víveres  á cociña, grande área comercial, feira comarcal.

Camiñan en ringleiras ordenadas, intercambian datos coas antenas:

–“Háiche un mel moi bo nas beiras dun bote de vidro no segundo andel do armario branco, xunto á cociña. Vai axiña, que ten moita demanda”.

Cando pouso un vaso no mármore da cociña, o eco fainas bulir frenéticas, rompanfilas, comezan a organizar a defensa, pásanse información. Ata que se normaliza a situación e de novo flúen os camiños.

Non sei cantos días durará. Dependerá das isobaras. Cando entre a próxima borrasca, xa estarán nas súas casas, organizando o almacén.

     Unha aperta do teu curmao.

 

2018/04/19 Posted by | epistolário | Deixe um comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_141

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.


 

   Benquerida Eugénia:

“–Linguaxe fotográfica.

 –Linguaxe que…? Dixo o director.

Acababan de fichar á fotógrafa máis eficaz do mundo: a famosa Cedida.

Capitaneados pola nova supercurranta, o equipo de esmarfóns da redacción cubrirían todas as noticias. Estarían sempre no lugar dos feitos. A feito. As fotos sairían perfectas, enfocadas, nídias e de fermosas cores. Nelas veríase todo. Para que a liguaxe fotográfica?

–Oes, compañeiro plumilla, sabes que cada vez que fas unha foto co teu celular e a publicas no diario estás colaborando á extinción d@s fotoxornalistas? Coidabas que non traballabamos porque non queriamos? Si, temos sona de vagos, algo diso hai. Non digo que sexa culpa vosa, pero sen sabelo/querelo, colaborades. Por iso informo.

 

Axiña se publicarán só selfies e imaxes de cámaras subxectivas colocadas nos lentes ou na pucha. 

Noticias coma ‘Morre esmagado por unha árbore que cortaba’ Asina a foto o propio morto. Autoxestión informativa.”

     Unha aperta do teu curmao.

2018/02/19 Posted by | epistolário, fotografia | Deixe um comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_140

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.


 Benquerida Eugénia:

Hoxe soñei.

Non soñei contigo, pero andabas ti por alí.

Eu padecía unha migraña, ou algo semellante, e non me calmaba.

Entón, ti dicíasme que tiñas a solución: cumpría atopar un grilo que emitía un son determinado, de maneira que as súas vibracións anulaban o meu mal.

Só tiñas que dar co grilo axeitado.

E eu non tiña máis que escoitar o seu cri-cri-cri.

     Recibe unha forte aperta do teu curmao.    

 

2018/02/09 Posted by | epistolário | Deixe um comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_139

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.


 

     Benquerida Eugénia:

Esta tarde na terraza eu cortaba herbas e varría as follas secas que o outono deixou caer.
Mentras, un neno xogaba ao agocho desde unha xanela veciña. Olaaaaaa…. veciiiño!
Aquí, mira, veciiiño! Eu miraba e el agachábase. Olaaaa…. veciño, aquíiiii….
Nun momento que eu entrei para a cociña, sentino berrar: ei, non te vaias, veciño… ei, veciño… non te vaias… xardineiro… ei, xardineiro!
E chegoume á alma. Gostei daquel nome. Xardineiro. Sentinme feliz. Iso quería decir que a miña terraza parecíalle un xardin. Xa non só ao merlo e ao curroxo, tamén a un neno.
Cun sorriso, pechei a porta da cociña e saín á rúa para encargar o butano.
E ilumináronse todas as farolas. Hora máxica.

     Moitos bicos do teu curmao.

2017/11/26 Posted by | epistolário | Deixe um comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_138

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.


 

     Mi querido primo:

Ocurre siempre. Cada vez que entro en el baño y me siento, empiezo a recordar fragmentos de mi vida pasada.

Ignoro la causa. ¿Qué será lo que hay en mi baño, que me provoca el recuerdo?

Después de repetirse numerosas veces, un día de pronto me dí cuenta: al pie de la bañera tengo una alfombrilla, un farrapo de esos que comprábamos en Portugal y ahora venden los chinos, de tejidos sintéticos de múltiples colores. Tengo la sospecha de que funciona al mirarlo como un misterioso código de barras que mis ojos leen. Y activan los recuerdos. Como un código QR. Dependiendo de a qué zona de la alfombrilla mire, diferentes recuerdos afloran. Creo incluso que va renovándose cada día, cuando la piso al salir de la ducha. Surgen nuevas combinaciones que generan nuevas evocaciones.

     Recibe un cariñoso abrazo de Eugenia.

2017/11/20 Posted by | epistolário | Deixe um comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_137

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.

————————————————————————————————

     Mi buen primo:

Había dejado de escribir hermoso.

Le crecían las pestañas hasta cerrar el paisaje. Las nubes eran inocentes. Aquella luz mortecina y gris no inspiraba nada.

Hacía tiempo que no escribía, quizá porque le faltaban estímulos. Palabras, miradas, abrazos. Unos ojos enfrente en los que reflejarse. Que la llenaran de luz. O un pájaro.

Mientras observaba cómo las hormigas dibujaban infinitos caminos sobre el suelo verde de la terraza, dejó que el viento acariciara su piel blanca.

Una esfinge colibrí se acercó volando rápidamente a los geranios, y se quedó inmóvil ante una flor. Estiró su espiritrompa y comenzó a libar.

Entonces ella se puso a escribir estas líneas.

     Te envía un fuerte abrazo tu prima

     Eugenia.

2017/03/09 Posted by | epistolário | Deixe um comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_136

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.

————————————————————————————————

     Benquerida Eugénia:

Escuréceme a chuvia. Abráiame ese baleiro que nos move a dous millóns de kilómetros por hora.

As nubes grises deixan caer as pálpebras, e eu soño. Con verbos inventados. A pel envólveme, acaríñame na alma, e sorrín todos os recantos.   

Médrame a calma cando durmo, desaparecen as paredes da casa, as pedras da rúa, e os ruídos da xente.  E xurde un ceo limpo e sen palabras.

Expándese o Universo e con el nós.

     Recibe unha aperta forte do teu curmao.

2017/02/01 Posted by | epistolário | 2 comentários

epistolário de eugénia nogueira riomol_135

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.

————————————————————————————————

     Benquerida Eugénia:

Hoxe, na tarde luminosa, arrinquei herbas secas, reparei gromos, aireei a terra. Encetei a pila do compost, e espalleino por riba da terra. Plantei bulbos de flores, e tapeinos con toxos secos.

Preparar a terra para a nova estación, abrigala para o inverno. E sementar a esperanza da primavera.

E sentin que colocaba, reparaba e preparaba tamén o meu interior.

     Unha forte aperta do teu curmao.

2015/10/14 Posted by | epistolário | 1 Comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_134

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.

————————————————————————————————

     Querida Eugénia:

Onte, logo dunha viaxe desenfrenada e dun fermoso paseo, vimos dous grandes camións pintados de cores brillantes, entrando pola noite na cidade. Parecían envoltos en papel de regalo, decorado con persoaxes dos contos e dos dibuxos animados. Facíanme imaxinar que o seu interior estaba cheo de soños e ilusións. Fantasías de nen@s, risas e sons alegres.

Máis tarde, xa na casa, cando me fun á cama, pechei os ollos e vin como se abrían os camións e deles saía un tempo de festa e carruseis, músicas e circo, malabares e bailes, castañas e nubes de azucre.

Agora sei xa de onde saen as festas. Saen deses camións que circulan nos soños, e viaxan das aldeas ás cidades cargadiños de pintura luminosa de cores para vestir de sorrisos durante uns días as rúas, as prazas e os camiños.

     Unha forte aperta para ti.

     O teu curmao.

2015/09/26 Posted by | epistolário | Deixe um comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_133

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.

————————————————————————————————

     Miña querida Eugénia:

Na órbita, no teu campo gravitatorio. Ese impulso de abrazarte.

Caer a cámara lenta sobre un leito de follas secas de carballo. E celebrar o outono.

Nunca gostei dos domingos de gardar. Dicían na radio: Gozade da tarde do domingo.

…E unha cousa no estómago.

Inspiro. Expiro. Inspiro. Espero. 

     Envíoche un grande abrazo.

     O teu curmao.

2015/09/20 Posted by | epistolário | 1 Comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_132

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.

————————————————————————————————

     Benquerida Eugénia:

A muralla de Lugo ten rodas. Leva unha semana tendo grandes e poderosas rodas de tractor.

O sol amantiño abraza a miña pel coa luz de setembro.

Cheira á erva luisa, e un tabao pousa nunha folla da figueira.

Madurecen as mazarocas do millo no meu horto urbano, co son de fondo dos motores agrícolas.

Na primeira tractorada que eu recordo, no ano 1987, á miña mai dáballe medo pois lembrábase da guerra e dos tanques.

Carros de combate pola xustiza. Tanques de amor á terra.

     Recibe unha forte aperta do teu curmao.

2015/09/09 Posted by | epistolário | 1 Comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_131

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.

————————————————————————————————

     Mi querido primo:

Juego con las palabras cuando no hay otros niños. Y pierdo la noción del viento.

Imagino estar en tus brazos diez minutos cada día. Seguirle el rastro a las hormigas. Desatar la risa y los zapatos mientras caen las sombras.

Hoy te he visto en un semáforo. Eras verde y caminabas, y al verme te quedaste parado. Y te pusiste rojo.

     Recibe un fuerte abrazo de tu prima

     Eugenia.

2015/08/15 Posted by | epistolário | Deixe um comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_130

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.

————————————————————————————————

     Benquerida Eugénia:

O extraterrestre chamábase &b%+6cRK, o que era moi difícil de pronunciar. Por iso decidimos chamarlle Errecá. Non respondía por ningún outro nome.

Non tiña orellas, pero era capaz de procesar as vibraciós do aire e transformalas en palabras, polo que comprendía perfectamente as nosas mensaxes.

Gostaba de xogar coa neve. Disfroitaba coma un neno. Sempre ría. Cando vía cair as folerpas, iluminábaselle a cara cun sorriso.

Cando chegou á estación espacial, falou con mjhg%8G, quen xa chegara o dia anterior. Non lle relatou ningunha novidade, contrariamente ao que el esperaba. Estrañouse.

E máis cousas. Tamén as pedras de cor branca, lavadiñas do río. Redondas. Imaxínoas correndo no medio da auga brava do inverno. Cantos quilómetros andarán nun ano? Rio abaixo.

     Recibe una aperta do teu curmao.

2015/02/01 Posted by | epistolário | 1 Comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_129

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.

————————————————————————————————

     Benquerida Eugénia:

Entrou cambaleando, tropezou cun cliente que saía do bar; achegouse á barra e, ollando á camareira, díxolle:

— Seméllase moito a ti.  É tan fermosa, tan salvaxe e sensíbel… Tén o mar nos ollos, e con esta tempestade, sen chaleco salvavidas, eu estou a afogarme… non sei nadar… Pónme un JB… en dous vasos… nun vaso o J, e noutro o B.

Ela abrazouno e comezou a darlle bicos e el tragábaos, engulíaos todos, porque eran bicos para dentro. Tiña a alma tan necesitada, que ningún  bico lle quedaba no corpo.

     Unha aperta do teu curmao.

2014/07/07 Posted by | epistolário | 1 Comentário