un tal marra

mentras haxa escrav@s voluntári@s, haberá amos, e portanto, non haberá persoas libres

epistolário de eugénia nogueira riomol_137

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.

————————————————————————————————

     Mi buen primo:

Había dejado de escribir hermoso.

Le crecían las pestañas hasta cerrar el paisaje. Las nubes eran inocentes. Aquella luz mortecina y gris no inspiraba nada.

Hacía tiempo que no escribía, quizá porque le faltaban estímulos. Palabras, miradas, abrazos. Unos ojos enfrente en los que reflejarse. Que la llenaran de luz. O un pájaro.

Mientras observaba cómo las hormigas dibujaban infinitos caminos sobre el suelo verde de la terraza, dejó que el viento acariciara su piel blanca.

Una esfinge colibrí se acercó volando rápidamente a los geranios, y se quedó inmóvil ante una flor. Estiró su espiritrompa y comenzó a libar.

Entonces ella se puso a escribir estas líneas.

     Te envía un fuerte abrazo tu prima

     Eugenia.

2017/03/09 Posted by | epistolário | Deixe um comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_136

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.

————————————————————————————————

     Benquerida Eugénia:

Escuréceme a chuvia. Abráiame ese baleiro que nos move a dous millóns de kilómetros por hora.

As nubes grises deixan caer as pálpebras, e eu soño. Con verbos inventados. A pel envólveme, acaríñame na alma, e sorrín todos os recantos.   

Médrame a calma cando durmo, desaparecen as paredes da casa, as pedras da rúa, e os ruídos da xente.  E xurde un ceo limpo e sen palabras.

Expándese o Universo e con el nós.

     Recibe unha aperta forte do teu curmao.

2017/02/01 Posted by | epistolário | 2 comentários

epistolário de eugénia nogueira riomol_135

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.

————————————————————————————————

     Benquerida Eugénia:

Hoxe, na tarde luminosa, arrinquei herbas secas, reparei gromos, aireei a terra. Encetei a pila do compost, e espalleino por riba da terra. Plantei bulbos de flores, e tapeinos con toxos secos.

Preparar a terra para a nova estación, abrigala para o inverno. E sementar a esperanza da primavera.

E sentin que colocaba, reparaba e preparaba tamén o meu interior.

     Unha forte aperta do teu curmao.

2015/10/14 Posted by | epistolário | 1 Comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_134

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.

————————————————————————————————

     Querida Eugénia:

Onte, logo dunha viaxe desenfrenada e dun fermoso paseo, vimos dous grandes camións pintados de cores brillantes, entrando pola noite na cidade. Parecían envoltos en papel de regalo, decorado con persoaxes dos contos e dos dibuxos animados. Facíanme imaxinar que o seu interior estaba cheo de soños e ilusións. Fantasías de nen@s, risas e sons alegres.

Máis tarde, xa na casa, cando me fun á cama, pechei os ollos e vin como se abrían os camións e deles saía un tempo de festa e carruseis, músicas e circo, malabares e bailes, castañas e nubes de azucre.

Agora sei xa de onde saen as festas. Saen deses camións que circulan nos soños, e viaxan das aldeas ás cidades cargadiños de pintura luminosa de cores para vestir de sorrisos durante uns días as rúas, as prazas e os camiños.

     Unha forte aperta para ti.

     O teu curmao.

2015/09/26 Posted by | epistolário | Deixe um comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_133

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.

————————————————————————————————

     Miña querida Eugénia:

Na órbita, no teu campo gravitatorio. Ese impulso de abrazarte.

Caer a cámara lenta sobre un leito de follas secas de carballo. E celebrar o outono.

Nunca gostei dos domingos de gardar. Dicían na radio: Gozade da tarde do domingo.

…E unha cousa no estómago.

Inspiro. Expiro. Inspiro. Espero. 

     Envíoche un grande abrazo.

     O teu curmao.

2015/09/20 Posted by | epistolário | 1 Comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_132

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.

————————————————————————————————

     Benquerida Eugénia:

A muralla de Lugo ten rodas. Leva unha semana tendo grandes e poderosas rodas de tractor.

O sol amantiño abraza a miña pel coa luz de setembro.

Cheira á erva luisa, e un tabao pousa nunha folla da figueira.

Madurecen as mazarocas do millo no meu horto urbano, co son de fondo dos motores agrícolas.

Na primeira tractorada que eu recordo, no ano 1987, á miña mai dáballe medo pois lembrábase da guerra e dos tanques.

Carros de combate pola xustiza. Tanques de amor á terra.

     Recibe unha forte aperta do teu curmao.

2015/09/09 Posted by | epistolário | 1 Comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_131

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.

————————————————————————————————

     Mi querido primo:

Juego con las palabras cuando no hay otros niños. Y pierdo la noción del viento.

Imagino estar en tus brazos diez minutos cada día. Seguirle el rastro a las hormigas. Desatar la risa y los zapatos mientras caen las sombras.

Hoy te he visto en un semáforo. Eras verde y caminabas, y al verme te quedaste parado. Y te pusiste rojo.

     Recibe un fuerte abrazo de tu prima

     Eugenia.

2015/08/15 Posted by | epistolário | Deixe um comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_130

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.

————————————————————————————————

     Benquerida Eugénia:

O extraterrestre chamábase &b%+6cRK, o que era moi difícil de pronunciar. Por iso decidimos chamarlle Errecá. Non respondía por ningún outro nome.

Non tiña orellas, pero era capaz de procesar as vibraciós do aire e transformalas en palabras, polo que comprendía perfectamente as nosas mensaxes.

Gostaba de xogar coa neve. Disfroitaba coma un neno. Sempre ría. Cando vía cair as folerpas, iluminábaselle a cara cun sorriso.

Cando chegou á estación espacial, falou con mjhg%8G, quen xa chegara o dia anterior. Non lle relatou ningunha novidade, contrariamente ao que el esperaba. Estrañouse.

E máis cousas. Tamén as pedras de cor branca, lavadiñas do río. Redondas. Imaxínoas correndo no medio da auga brava do inverno. Cantos quilómetros andarán nun ano? Rio abaixo.

     Recibe una aperta do teu curmao.

2015/02/01 Posted by | epistolário | 1 Comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_129

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.

————————————————————————————————

     Benquerida Eugénia:

Entrou cambaleando, tropezou cun cliente que saía do bar; achegouse á barra e, ollando á camareira, díxolle:

— Seméllase moito a ti.  É tan fermosa, tan salvaxe e sensíbel… Tén o mar nos ollos, e con esta tempestade, sen chaleco salvavidas, eu estou a afogarme… non sei nadar… Pónme un JB… en dous vasos… nun vaso o J, e noutro o B.

Ela abrazouno e comezou a darlle bicos e el tragábaos, engulíaos todos, porque eran bicos para dentro. Tiña a alma tan necesitada, que ningún  bico lle quedaba no corpo.

     Unha aperta do teu curmao.

2014/07/07 Posted by | epistolário | 1 Comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_128

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.

————————————————————————————————

     Benquerida curmá:

Cando cesan os ruidos, os golpes, os taladros, os compresores hidráulicos, faise un oco de siléncio breve.
Sae o sol nese recanto verde, fai brillar as flores do xeránio e acuden as bolboretas. Coma cando naquelas noites quentes as crisopas de ollos verdes e alas transparentes se pegaban ao cristal da xanela malva, e as formigas de alas invadian as luces das farolas.
Ábrese unha fiestra e asoma unha almofada da que caen ácaros e soños. Na luz. Lonxe da escuridade da noite.
É coma poñerse un traxe de sol.

     Recibe unha forte aperta do teu curmao.

Continuar a ler

2013/10/06 Posted by | epistolário | Deixe um comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_127

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos. Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira. O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956. E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera. Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio. Puxéronlle de nome Eugénia. Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984. Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores. Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.

————————————————————————————————

     Querido primo:

jardín en fuego vivo

pasión de flores en la piel

abolición del tiempo

palabras en el árbol,

como cerezas maduras.

destellos lúcidos del corazón.

vuelas.

nos sobrevuelas.

alegridulce fluye el devenir.

     Recibe un gran abrazo de

     Eugenia.

Continuar a ler

2013/07/04 Posted by | epistolário | 2 comentários

epistolário de eugénia nogueira riomol_126

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos.  Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira.  O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956.  E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera.  Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio.  Puxéronlle de nome Eugénia.  Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984.  Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores.  Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.

————————————————————————————————

     Benquerida Eugénia:

Na mañá do sábado. Sol e vento norte. Agridoce. Pink Floid e termalgin.

O merlo báñase. Ritual de plumas negras. A figueira abre as suas alas.

Caléndulas, cravos, capuchinas, ruda, madreselva, violetas. Abrazo longo. Flores de maio.

Formigas a muxir pulgós na edra.

Desexo fondo de vida.

     Recibe unha forte aperta do teu curmao.

Continuar a ler

2013/05/11 Posted by | epistolário | 1 Comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_125

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos.  Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira.  O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956.  E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera.  Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio.  Puxéronlle de nome Eugénia.  Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984.  Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores.  Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.

————————————————————————————————

     Mi querido primo:

Las cosas se me hacen extrañas. Mañana será otra vez jueves, y las arañas volverán a mis ojos.

La niebla invadirá las calles, como cuando reíamos a carcajadas con las ocurrencias del canario.

Era la luna de abril, y todas las furgonetas tenían marcha atrás.

Pero hoy, al despertarme, con el ojo izquierdo leo en catalán.

     Te manda un beso tu prima

     Eugenia.

Continuar a ler

2013/04/12 Posted by | epistolário | Deixe um comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_124

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos.  Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira.  O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956.  E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera.  Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio.  Puxéronlle de nome Eugénia.  Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984.  Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores.  Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.

————————————————————————————————

     Benquerida Eugénia:

Cheguei á casa e metinme no elevador. Pero non lle dín ao botón do meu andar.

Lavei a cafeteira , cargueina de café, e pouseina na cociña. Pero non prendera o lume.

Senteime no sofá, e púxenme a ollar a tele. Pero non a conectara.

Metinme na ducha e froteime co xabón. Pero non abrira a billa.

Collín un vaso e púxenme a beber. Pero non lle botara auga.

Será que xa vén de camiño a primavera?

     Recibe unha morea de bicos do teu curmao.

2013/03/04 Posted by | epistolário | 1 Comentário

epistolário de eugénia nogueira riomol_123

Hai xa máis dun século, unha antepasada da miña mai, Teolinda Riomol, emigrou alén dos mares desde Vilanova, coma moitos galegos.  Pola sua banda, fixo o mesmo desde Paderne un tio do meu avó paterno chamado Xosé Nogueira.  O destino quixo que se coñeceran na hoxe República da Calária, unha antiga colónia española que acadou a sua independéncia o dia 4 de setembro de 1956.  E aló casaron, na fermosa illa de La Lomera.  Tiveron 13 fillos, todos homes menos unha muller, a número 7, a do médio.  Puxéronlle de nome Eugénia.  Por unha casualidade, eu souben da existéncia de Eugénia Nogueira Riomol pola internet, co lume do San Xoán do ano 1984.  Desde aquela, mantemos unha fluida correspondéncia pola via tradicional: con selos e mataselos de fermosas ilustraciós de aves e bolboretas, de libeliñas e orquídeas de exuberantes cores.  Estas son as suas estrañas e cercanas misivas, sen orde cronolóxica e no idioma orixinal, con algunha resposta miña.

————————————————————————————————

     Mi querido primo:

Floreció el jazmín de invierno. Pequeñas flores amarillas a lo largo de los tallos verdes que trepan. Cuando son las noches más largas y los días menos luminosos. Solsticio maya. Sin fin del mundo. Comienza una nueva era. Aunque no somos mayas. Somos vikingos. En medio de la urbe. Desenvainamos nuestras espadas ante los escaparates en rebajas, con luces navideñas. Desembarcamos en la vida cotidiana, en el ir y venir de las aceras. Y cuando al fin nos encontramos solos ante la noche y repasamos lo que fue el día, podemos estar felices si recordamos una sonrisa hermosa, una mirada cómplice, una palabra amable. Porque esa es la base para una nueva era. Construida con amor.

     Un gran abrazo de tu prima Eugenia.

Continuar a ler

2013/01/03 Posted by | epistolário | 1 Comentário